کتابخانه بالقرآن

طرح و تحقیق فیلم نامه امام حسین علیه السلام (1) صفحه 33

صفحه 33

حسین از من است و من از حسینم. خدا دوستدار حسین را دوست دارد و او سبطی از اسباط است.(1)

ب) دوستی با حسین(ع)، دوستی با پیامبر است

رسول خدا صلی الله علیه و آله درحالی که حسن و حسین(ع) روی شانه هایش بودند و آنها را می بوسید، نزد یارانش رفت. مردی گفت: یا رسول اللّه ، آنها را دوست داری؟ فرمود: هرکس این دو را دوست بدارد، مرا دوست داشته و هرکس این دو را دشمن دارد، مرا دشمن داشته است.

ج) حسنین(ع)، حضرت محمّد صلی الله علیه و آله را پدر می خواندند

امام علی(ع) می فرماید: در دوران زندگی رسول اکرم صلی الله علیه و آله ، حسن مرا ابوالحسین می خواند و حسین، ابوالحسن. آنها به رسول خدا صلی الله علیه و آله پدر می گفتند. هنگامی که رسول خدا صلی الله علیه و آله رحلت فرمود، مرا پدر خواندند.(2)

د) پیامبر بر حسین(ع) گریست

امام باقر(ع) می فرماید: هرگاه حسین نزد پیامبر می رفت، پیامبر او را به سوی خود می کشید و به علی می گفت: نگاهش دار. آنگاه حسین(ع) را در آغوش می گرفت، می بوسید و می گریست. حسین(ع) می گفت: پدر، چرا می گریی؟ پیامبر می فرمود: جای شمشیرها را می بوسم و می گریم.(3)

ه_) پروردگار به دوستی حسین(ع) فرمان داده است

1- بحارالانوار، ج 23، ص 271.
2- موسوعه کلمات الامام الحسین(ع)، ص 20.
3- بحارالانوار، ج 44، ص 261.