طرح و تحقیق فیلم نامه امام حسین علیه السلام (1) صفحه 405

فزونی یافت. در این دوره، بیشتر اشراف کهن سال به تدریج درگذشتند و نسل جدیدی از این طبقه پدید آمد. نیکلسون دراین باره می گوید: «به نظر مسلمانان، چیرگی معاویه و امویان، به منزله چیرگی اشراف است».(1)

هم زمان با اوج گیری نامه نگاری های کوفیان به سیدالشهدا(ع) _ در شرایطی که فضای کوفه از نظر سیاسی تا حدودی در رکود قرار داشت _ عده ای از اشراف نیز برای همراهی با شرایط و فراهم ساختن منافع آینده خود، به امام نامه نوشتند. شبث بن ربعی، حجّار بن ابجر، یزید بن حارث، عزره بن قیس و عمرو بن حجاج در شمار این اشراف جای داشتند و واپسین نامه های کوفیان به حضرت از سوی آنان فرستاده شد. متن نامه این گروه چنین است: «میوه ها رسیده است و سپاه به فرمان تو و در اختیار توست. هنگام آن است که به کوفه آیی».

آنان با رسیدن ابن زیاد به شهر و سنگین یافتن کفه سیاسی امویان، به سرعت به دربار ابن زیاد کشیده شدند و به خوش خدمتی پرداختند، به گونه ای که هنگام قیام مسلم بن عقیل و محاصره قصر، در درون قصر، جز ابن زیاد و خانواده اش، تنها 30 سرباز و 20 تن از اشراف شهر حضور داشتند. این اشراف از دری ویژه که نزدیک دارالرومیین بود، به قصر ابن زیاد رفت وآمد داشتند و سرانجام با همکاری یکدیگر، همراهان مسلم بن عقیل را پراکنده ساختند.(2) بعدها بیشتر این اشراف، در شمار سران لشکر کوفه در کربلا جای گرفتند و طیف گسترده ای از عوام کوفه را به کربلا کشاندند.