طرح و تحقیق فیلم نامه امام حسین علیه السلام (1) صفحه 457

امارت کوفه باقی ماند. از آن جا که کوفه، مهم ترین مرکز و پشتوانه مالی و نظامی خلافت بود، حضرت در آستانه جنگ جمل، فرستادگانی چون هاشم بن مرقال، عبداللّه بن عباس، محمّد بن ابی بکر، امام حسن مجتبی(ع) و عمار یاسر را به کوفه فرستاد. در این زمان، بیش تر کوفیان پیرو ابوموسی بودند و از فرستادگان حضرت دوری می جستند. اوضاع چنان وخیم بود که هنگامی که زید بن صوحان عبدی _ از یاران خالص حضرت و برادر صعصعه بن صوحان _ پس از سخنان فرستادگان حضرت برخاست و کوفیان را به حضور در جنگ جمل برانگیخت، شبث بن ربعی فریاد زد: «ای عمانی احمق که دستت به دلیل دزدی قطع شده است و اینک بر ام المؤمنین عصیان می کنی! ساکت شو و... .» بدین ترتیب سخنان زید بی تأثیر ماند.

ابوموسی اشعری از دو ابزار برای گسترش نفوذ خود در شهر استفاده کرد: نخست عنوان های دینی، مانند صحابی بودن، زاهد بودن، تبلیغ برای عایشه و نقل حدیثی که ادعا می کرد تنها از پیامبر درباره این دوران فتنه شنیده است و دیگری، کینه های جاهلی میان قبایل، به گونه ای که بیش تر طرفدارانش را افرادی چون شبث بن ربعی و قراء تشکیل می دادند که پیشینه هیچ تمدن و فرهنگی را نداشتند و قبیله ای چون ربیعه که عبدالقیس یکی از شاخه های آن بود و زید بن صوحان عبدی نیز از آن تیره به شمار می آمد. این قبیله از عقده های تاریخی رنج می بردند؛ عقده هایی که سبب شد، زید دست از کف داده در فتوحات را دزد دست بریده و عمّانی احمق بخوانند.

سرانجام امیر مؤمنان، علی(ع)، قوی ترین شخصیت سیاسی _ نظامی خود؛ یعنی مالک اشتر را به کوفه گسیل داشت تا ابوموسی را از امارت برکنار کند