قرآن و امام حسین علیه السلام ، امام حسین علیه السلام و قرآن صفحه 314

بیست و هفتم: سوره شوری

76- دوستی امام حسین علیه السلام پاداش رسالت

شوری/ 23. (ذلِکَ الَّذِی یُبَشِّرُ اللّهُ عِبادَهُ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبی وَ مَنْ یَقْتَرِفْ حَسَنَهً نَزِدْ لَهُ فِیها حُسْناً إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ شَکُورٌ) ؛ «این (همان) چیزی است که خدا بندگانش را که ایمان آورده و (کارهای) شایسته انجام داده اند، (بدان) مژده می دهد. بگو: «از شما هیچ پاداشی بر این (رسالت) نمی طلبم، جز دوستی در (مورد) نزدیکان.» و هر کس نیکی را به دست آورد، برای او در آن نیکی می افزاییم. به راستی که خدا بسیار آمرزنده [و] بسی سپاس گزار است».

نکته ها و اشاره های تفسیری

1. در مورد این آیه چهار تفسیر درباره «القُربی» ارائه شده است:

الف) مقصود نزدیکان پیامبر صلی الله علیه و آله ، یعنی اهل بیت علیهم السلام هستند، که محبت آن ها مزد رسالت پیامبر صلی الله علیه و آله و وسیله ای برای قبول امامت آنهاست که استمرار نبوت است.

ب) مقصود چیزهایی است که انسان را به خدا نزدیک می سازد. (1)

ج) مقصود آن است که خویشاوندان خودتان را دوست داشته باشید و صله رحم کنید.

د) مقصود حفظ حرمت خویشاوندی پیامبر صلی الله علیه و آله توسط قبایل عرب است که پیامبر از طریق نسبی یا سببی با آن ها خویشاوند بود.

البته تفسیر سوم و چهارم با مزد رسالت تناسبی ندارد و تفسیر دوم نیز مناسب نیست؛ چرا که مسلمانان همگی نزدیک شدن به خدا را دوست دارند و نیازی نبود که بر آن تأکید شود و مزد رسالت قرار گیرد و دوستی اموری که انسان را به خدا نزدیک می کند کافی نیست، بلکه دستور به اطاعت خدا لازم بود که در آیه نیامده است. بنابراین تفسیر اول مناسب ترین تفسیر است که مورد قبول جمعی از مفسران قدیمی و تمام مفسران شیعه است و روایات زیادی آن را تأیید می کند. (2)