فلسفه اشک صفحه 4

چشم و پلک فوقانی می شود و روزانه حدود دو قاشق کامل چای خوری اشک تولید می کند.

هر پلک زدن در حدود 150-100 میلی ثانیه طول می کشد. با هر بار پلک زدن، اشک از مجاری ترشّحی مکیده شده و وارد فضای داخلی چشم می گردد و سپس به سوی مجرای اشکی بینی - که دو سوراخ بسیار ریز در گوشه داخلی چشم ها است - هدایت و در پایان به کیسه اشک و حفره بینی می ریزد.

بنابراین، هنگام گریه ممکن است دچار آبریزش بینی شویم؛ زیرا در حالت گریه اشک بیشتری ترشح می شود. سرفه شدید، گرفتگی بینی، آلرژی بینی، التهاب یا عفونت بینی و یا چشم و اختلال های عصبی نیز می تواند باعث ریزش اشک از چشم شود.(1)

اشک همیشه جاری است و چشم را مرطوب نگه داشته ترشحات آن از راه مجرایی وارد بینی می شود. افزون بر فعالیت عادی، محرک های درونی و بیرونی متعددی نیز باعث فعالیت بیشتر و شدیدتر این غده می گردد. محرک های بیرونی مانند دود، گردوغبار، بوهای خاص، مواد شیمیایی و محرک های دورنی بی شماری همچون نیاز، ترس، ناز، مهرو شفقت و... چشمه های اشک را طوفانی می کند. در این حالت ها چون اشک چشم شدید و بیشتر از حالت عادی است، از کناره های چشم بر دامن صورت جاری می شود و ما اشک را می بینیم؛ زیرا در حالت ترشح عادی، اشک از مجرای بینی خارج می گردد.

بنابراین اشک، یک کنش طبیعی و یک رفتار جسمانی است.