فلسفه اشک صفحه 9

این سخن را رد کرده و گریه را از ویژگی های خاص آدمی و برخاسته از ژرفای وجود آدمی می دانند.(1)

به هرحال اگر در برخی از حیوانات هم چنین چیزی باشد، اشک است نه گریه. بنابراین می توان گفت گریه و خنده یک ویژگی خاص برای انسان، به عنوان موجود برتر است که در حیوانات دیگر وجود ندارد.

گریه، مظهر شدیدترین حالت های احساسی انسان است که از ژرفای وجود انسان سرچشمه می گیرد.

بنابراین، اشک افزون بر دیده، دل را نیز شست وشو می دهد. اگر گرد و خاشاک را از چشم می زداید، گرد و خاشاک دل را نیز می زداید؛ اگر چشم در مایع اشک شناور است، دل هم در اشک شناور است؛ دلی که اشک ندارد، خشک و بی روح است.

اگر محرک های شیمیایی، غُدَد اشکی را فعال می کنند و اشک از چشم جاری می شود، محرک روانی و روحی همچون ناز و نیاز، غم و عشق و شادی و مهر نیز دل را طوفانی می کند.

گریه، سفیر عاطفه و احساس انسان است که از چشمه سار دیده جهان بین او می جوشد؛ دیده ای که انسان بخش عظیمی از احساس و ادراک خود را با چشمانش به دست می آورد و احساس درونی خود را با آب دیده به نمایش می گذارد.

اشک، نماد گریه ای است که دیده به جای دل فریاد می کند. اشک از شگفتی های وجود آدمی است که دل و جان را می سوزاند و خشم را شعله ور می سازد.