عدالت خواهی معلولان: همراهی با امام حسین (علیه السلام) صفحه 54

تصور کنید در شرایطی که سپاه ابن زیاد مسرور از پیروزی است و اباعبداللّه حسین علیه السلام و یارانش را شهید کرده اند و تمامی صداهای حق خواه را در سینه ها خفه کرده اند، دل شیر می خواهد که در مقابل مسئول همه حوادث ایستاد و با شجاعت سخن گفت.

ابن زیاد گفت: این کیست؟ عبداللّه گفت: من هستم ای دشمن خدا، تو ذریه طاهره را می کشی و فرزندان پیغمبر صلی اللّه علیه و آله و سلم را که خداوند فرموده آنها از هر نوع آلودگی پاک هستند، دشنام می دهی و گمان می کنی که مسلمان هستی، کجا هستند فرزندان مهاجر و انصار که از این ستمگر ملعون که پیغمبر آنها را لعنت کرده است انتقام بگیرند.

ابن زیاد از سخنان او به خشم آمد و گفت: او را نزد من بیاورید، پاسبانان و پاسداران حرکت کردند او را دستگیر کنند، عبداللّه شعار قبیله ازد «یا مبرور» را بر زبان جاری کرد در این هنگام گروهی از قبیله ازد برخاستند و او را از دست شرطه های ابن زیاد نجات دادند و به منزلش بردند، عبدالرحمان بن مخنف ازدی گفت: این چه کاری بود که کردی خود و عشیره ات را در معرض هلاکت قرار دادی.

ابن زیاد گفت: از تو سؤالی نمی کنم و اینک مرگ را خواهی چشید، عبداللّه گفت: من خداوند را سپاسگذار خواهم بود که مرا بکشی، همواره از خداوند آرزو داشتم که شهادت را روزی من کند، پیش از آنکه مادرت تو را بزاید و از خداوند خواسته بودم که ملعون ترین و مبغوض ترین بندگانش مرا بکشد.

هنگامی که دیدگانم نابینا شد از نعمت شهادت مأیوس شدم، ولی اکنون خداوند را سپاسگزارم که پس از یأس مرا به آرزویم رسانید، و دعای مرا اجابت فرمود، ابن زیاد دستور داد گردن عبداللّه را زدند و جسد او را در محل کثیفی بدار آویختند.(1)

اسلم بن کثیر

به قولی او همان مسلم بن کثیر ازدی، از شهدای کربلا است. بعضی احتمال داده اند اسلم بن کثیر ازدی در زیارت ناحیه و سلیمان بن کثیر در رجبیه همان مسلم بن کثیر باشد.

گاه او را به نام اسلم بن کثیر ازدی یاد کرده اند. و بعضی او را همان «مسلم بن کثیر ازدی» از شهدای کربلا دانسته اند.

اسلم ترکی

یکی از شهدای کربلاست. وی غلام سیدالشهدا علیه السلام و ترک زبان بود. تیرانداز و کماندار بود و کاتب امام حسین علیه السلام بود. قاری قرآن و آشنا به زبان عربی بود.(2) زندگی نامه تقریباً جامع از او در کتاب پژوهشی پیرامون شهدای کربلا آمده است.(3)

1- . الکامل، ابن اثیر، ج4، ص34؛ تاریخ طبری، ج6، ص263؛ تاریخ عاشورا یا مقتل الحسین علیه السلام، ص337-340؛ ریاض الاحزان، ص57؛ لهوف، ص92؛ مثیر الاحزان، ص50-51 و 58؛ مقتل خوارزمی، ج2، ص53-55.
2- . همان، ص1002.
3- . پژوهشی پیرامون شهدای کربلا، ص357.