سیاهپوشی در سوگ ائمه نور علیهم السلام (ریشه های تاریخی، مبانی فقهی) صفحه 116

زنی از بنی هاشم و طایفۀ قریش باقی نماند جز آنکه [به نشانۀ عزاداری] بر حسین لباس سیاه پوشید و چنانکه نقل شده 7 روز بر آن حضرت ندبه و زاری کردند».

در مقتل منسوب به ابی مخنف، افزون بر نکتۀ فوق(1)، آمده است که: «وقتی نعمان بن بشیر خبر شهادت سیدالشهداء (علیه السّلام) و رسیدن کاروان اسرا را به گوش مردم مدینه رسانید فلم یبق فی المدینه مخدّره الاّ و بَرَزَتْ من خدرها و لبسوا السواد و صاروا یدعون بالویل و الثبور... یعنی زنی در مدینه باقی نماند جز آنکه از خانه بیرون زد و مردمان سیاه پوشیدند و فریاد گریه و ناله سردادند...».(2)

امضای مشروعیت سیاهپوشی هاشمیات را با مُهر «تقریر» امام سجاد (علیه السّلام) دیدیم؛ از بعضی نقلهای تاریخی بر می آید که خود امام نیز با آنان در پوشیدن لباس عزا شریک بوده است:

پ - سیاهپوشی امام سجاد (علیه السّلام)

لسان الملک سپهر(3) به نقل از مقتل ابومخنف (4) آورده است که پس از پایان خطبۀ تاریخی و افشاگرانه امام سجاد (علیه السّلام) در مسجد دمشق - که رژیم اموی را رسوا ساخت ۔ منهال برخاست و عرض کرد: کیف اصبحت یابن رسول الله (صلّی الله علیه وآله) ای فرزند رسول خدای چگونه صبح کردی؟ امام زین العابدین سلام الله علیه فرمود: کیف حال من اصبح و قد قتل ابوه و قلّ ناصره و ینظر الی حرم من حوله اساری فقد فقدوا الستر و الغطاء و قد اعدموا الکافل و الحمی، فما ترانی الاّ اسیراً ذلیلاً قدعدمت الناصر

1- مقتل الحسین ومصرع أهل بیته... المشهور بمقتل أبی مخنف، همان، ص 220: فلم یبق فی دمشق قرشیه الاّلبست السواد و جعلن یبکین علی الحسین سبعه أیام.
2- همان، صص 222 - 223.
3- ناسخ التواریخ؛ زندگانی امام سجاد(علیه السّلام) (مؤسسۀ چاپ و انتشارات امیر کبیر، تهران 1341ش) 1/ 293.
4- مقتل الحسین...، همان، ص217.