سیاهپوشی در سوگ ائمه نور علیهم السلام (ریشه های تاریخی، مبانی فقهی) صفحه 118

ت - سیاهپوشی امّ سَلَمه (علیها السّلام)

اشاره

از لابلای تاریخ اسلام به دست می آید که ام سلمه، همسر مشهور پیامبر (صلّی الله علیه وآله) ، به خمسۀ طیّبه (علیهم السّلام) علاقه و ایمان شدیدی داشت و مقام آن بزرگواران در درگاه ربوبی را نیک می شناخت و از خسارات عمیق و جبران ناپذیری که در اثر شهادت آل الله گریبانگیر امت اسلام می شد بشدت اندوهگین بود. نمونۀ این امر، آن است که وقتی خبر شهادت سالار شهیدان (علیه السّلام) را شنید با حالتی بسیار پریشان فرمود: آیا براستی چنین کردند؟! خداوند قبور شان را از آتش پر سازد! و سپس گریست تا اینکه بیهوش بر زمین افتاد.(1) دلبستگی شدید ام سلمه به خامس آل عبا (علیه السّلام) سبب شد که در اقامۀ مجالس عزای آن حضرت سخت مؤثر و فعال باشد. اقدام وی به پخش خبر شهادت سالار شهیدان در میان خواص (که در پی دیدن چهرۀ محزون و گرد آلود رسول خدا در خواب، در عصر عاشورا، صورت گرفت) مشهور تاریخ است. (2)

از این ماجرا که بگذریم، به گزارش مستند «دلائل الامامه» می رسیم که می نویسد: زمانی که خبر شهادت امام حسین و 18 نفر از خاندان و 53 تن از یاران وی همراه با اسارت خاندانش به سوی شام، به مدینه رسید با حضور همسران پیامبر در منزل ام سلمه... مجلس عزا برپاگشت.(3)

جالبتر از این - در ربط با بحث ما - سخن عماد الدین ادریس قرشی در عیون

1- اقناع اللائم علی اقامه المآتم، سید محسن امین، همان، ص 67، به نقل از تذکره الخواص سبط ابن جوزی. سوز وگداز ام سلمه در عزای حسین (علیه السّلام) را ابن حجر عسقلانی نیز در الصواعق المحرقه (طبع 1385 مصر، همان، فصل 3، باب 11، ص 192 به بعد) آورده است.
2- در این زمینه، ر.ک، سیرتنا و سنتنا.... علامه امینی، همان، ص 112 به بعد، به نقل از الجامع الصحیح حافظ ترمذی، 13/ 193و...
3- ر.ک، بحارالانوار، مجلسی (طبع کمپانی) 8/ 229 به بعد.