سیاهپوشی در سوگ ائمه نور علیهم السلام (ریشه های تاریخی، مبانی فقهی) صفحه 122

و گریه بر پسر عمویش پرداخت:

انعی الولید بن الولید

ابا الولید، فتی العشیره

حامی الحقیقه ماجداً

یسموا الی طلب الوتیره

قد کان غیثاً فی السنین

وجعفراً غدقاً و میره(1)

و حضرت رسول (صلّی الله علیه وآله) عیب و ایرادی - به علت این کار به از او نگرفت و چیزی به او نفرمود.

با این سوابق طولانی از تماس مستقیم و شبانه روزی با حضرات معصومین (علیهم السّلام)، و مشاهده موارد مکرّر از قول و فعل و تقریر آن بزرگواران در مراسم عزا و سوگواری، پیداست که ام سلمه اولاً به حلّیّت یا حُرمتِ کلیۀ آداب و رسوم رایج عزاداری در محیط حجاز (و از آن جمله، سیاهپوشی) واقف بوده و ثانیاً سیاهپوشی در عزای شهید را، شرعاً امری مجاز می دانسته و الاّ، با آن مقام بلند معنوی، از اقدام به آن خودداری می کرده است.

ث - سیاهپوشی یکی از درباریان شیعۀ یزید

مؤلف کتاب قره العین فی اخذ ثار الحسین (2) به نقل از ابو مخنف، در شرح مقدمات آزادی مختار بن ابی عبید ثقفی از محبس ابن زیاد در کوفه و قیام مشهور وی بر ضد بنی امیه، آورده است که:

عبدالله عمر - فرزند خلیفۀ دوم، و شوهر خواهر مختار - از مدینه نامه ای به یزید