سیاهپوشی در سوگ ائمه نور علیهم السلام (ریشه های تاریخی، مبانی فقهی) صفحه 129

در فهرست خویش وی را از مشایخ شیعه می شمرد که فقه را از ائمه (علیهم السّلام) روایت کرده اند. شیخ طوسی در رجال خویش، وی را صاحب کتابی می داند که در آن از امام صادق (علیه السّلام) نقل روایت کرده است و مرحوم سید بحرالعلوم در الفوائد الرّجالیه، لیستی از راویان شهیر شیعه (همچون محمد بن ابی عمیر و یونس بن عبدالرحمن) را که از وی روایت نقل کرده اند به دست داده است. سیف بن عمیره، همچنین از جمله راویان زیارت معروف عاشورا (به نقل از امام باقر(علیه السّلام) ) است که قرائت آن در طول سال، از سنن رایج میان شیعیان می باشد.(1)

در میان رجال شناسان شیعه، تنها مرحوم ابن شهر آشوب است که در معالم العلماء، سیف را «فردی ثقه از اصحاب امام کاظم» منتها «واقفی مذهب» شمرده و بعضی از فقها همچون فاضل آبی (در کشف الرموز) - ظاهراً به اعتبار همین نسبت واقفیگری که در نوشتۀ ابن شهر آشوب آمده - بر سیف طعن زده اند. ولی شهید - قدّس سرّه - تضعیف مزبور را نپذیرفته و در غایه المراد، بر وثاقت سیف تأکید کرده است: «و ربما ضعف بعضهم سیفاً و الصحیح أنّه ثقه». وحید بهبهانی در تعلیقه بر رجال استرآبادی، در نوشتۀ ابن شهر آشوب احتمال وقوع سهو داده، و مرحوم شیخ محمد تقی شوشتری - رجال شناس خبیر معاصر - در کتاب قاموس الرجال ثابت کرده است که نسبت واقفیگری به سیف در کلام ابن شهر آشوب، چیزی جز اشتباه قلمی نبوده و ناشی از خلط سیف بن عمیره . به هنگام کتابت - با سماعه بن مهران است (2)، و بدینگونه، به زمینۀ هرگونه خدشه در باب سیف بن عمیره پایان داده است.