سیاهپوشی در سوگ ائمه نور علیهم السلام (ریشه های تاریخی، مبانی فقهی) صفحه 131

امید نجات و رستگاری داری، با سوز و آه بر حسین (علیه السّلام) مویه کن و اگر چشمۀ اشکت خشکید، قلبت را بر آتش اندوه - ذوب کن و از دیدگان جاری ساز، و گریه را بیشتر کن!

اگر در کربلا نبودی تا به یاری فرزند فاطمه (علیه و علیها السلام) بشتابی، باری، آب دیدگانت را با خون دل درهم آمیز و حقیقت را در حق او بیان کن.

در روز عاشورا ، جامه های حزن و اندوه بر تن کن؛ جامه هایی به رنگ سیاه تند یا سبز (کلّ قصیدۀ سیف را در ضمیمۀ شمارۀ 3 در پایان همین کتاب آورده ایم).

از شعر فوق، بروشنی بر می آید که در عصر امام صادق و کاظم (علیهما السّلام) ، سیاهپوشی در عزای سالار شهیدان (علیه السّلام) از نظر شیعیان امری مجاز و مشروع بلکه مستحسن قلمداد می شده است.

ضمناً معلوم می شود که استفاده از رنگ سبز (به صورت شال سبز، پرچم سبز، پارچه سبز، رشته سبز، و خط سبز) در کنار رنگ سیاه در مجالس عزای اهل بیت(علیهم السّلام) - که اشارتی به خاندان بنی هاشم است - سابقه ای بس کهن داشته و قدمت این کار به عصر ائمه (علیهم السّلام) می رسد.

12. در سوگ امام هفتم (علیه السّلام)

مرحوم علامه مجلسی در کتاب بحارالانوار(1) به نقل از کمال الدین صدوق (2) و

نیز عیون اخبار الرضا(علیه السّلام) (3) آورده است که:

ابن عبدوس، از ابن قتیبه، از حمدان بن سلیمان، از حسن بن عبدالله صیرفی،

1- بحار، همان، 48/ 227.
2- کمال الدین و تمام النعمه، شیخ صدوق، تصحیح و تعلیق: علی اکبر غفاری (انشارات اسلامی وابسته به جامعۀ مدرسین حوزۀ علمیۀ قم، قم محرم 1405 مهر 1363 ش) 1/ 38- 39.
3- عیون اخبار الرضا(علیه السّلام)، صدوق، همان، 1 / 99-100.