- تقدیم 1
- اشاره 22
- 1. رنگ سیاه؛ رنگ پوشش و حجاب 22
- 2. رنگ سیاه رنگ هیبت و تشخّص 23
- 3. رنگ سیاه رنگ عزا و اندوه 31
- اشاره 63
- الف - مِئلاه، مَآلی 70
- پ - سِلاب، سُلُب، تَسَلُّب، مُسَلِّب، متسلّب 78
- اشاره 84
- 1. سیاهپوشی در سوگ حمزه (علیه السّلام) 85
- 3. سیاهپوشی پیامبر(صلّی الله علیه وآله) در آستانۀ رحلت 93
- 4. سیاهپوشی در سوگ پیامبر (صلّی الله علیه وآله) 97
- 5. در عصر امیرالمؤمنین علی (علیه السّلام) 99
- 6. در سوگ مولای متقیان (علیه السّلام) 100
- 7. در سوگ امام مجتبی (علیه السّلام) 102
- الف - سیاهپوشی زنان بنی هاشم در مدینه 103
- 8. در سوگ سالار شهیدان (علیه السّلام) 103
- اشاره 103
- ب - سیاهپوشی زنان بنی هاشم و قریش در شام 115
- پ - سیاهپوشی امام سجاد (علیه السّلام) 116
- اشاره 118
- ایضاح: 120
- ث - سیاهپوشی یکی از درباریان شیعۀ یزید 122
- توضیح: 123
- اشاره 123
- ج - سیاهپوشی مختار ثقفی 123
- توضیح : 124
- اشاره 124
- اشاره 125
- 10. در سوگ زید و یحیی (فرزند و نوۀ امام سجاد (علیه السّلام) 125
- توضیح: 127
- 11. سیاهپوشی شیعه در عصر امام صادق و امام کاظم (علیهما السّلام) 128
- 12. در سوگ امام هفتم (علیه السّلام) 131
- 13، سیاهپوشی شیعه در عصر غیبت 133
- اشاره 160
- الف - در آغاز نهضت 169
- رمز انتخاب لباس سیاه از سوی عباسیان 169
- ب - پس از استقرار قدرت 175
- موضعگیری ائمه اطهار (علیهم السّلام) در برابر «شعار سیاسی» بنی عباس 182
- اشاره 228
- 2. سیاهپوش، در کنار حوض کوثر! 232
- 3. روضۀ بی بی و فرزندش حسین (علیهما السّلام) از زبان خود آنان! 235
- 6. برای برادرم، حسین (علیه السّلام) ، یکی از قطعات لباس او را در دهۀ عاشورا مشکی کنید! 246
- اشاره 252
- نکته: 254
- اشاره 266
- اشاره 301
- 1. رکن الدوله دیلمی و وزیرش ابن عمید به شیخ صدوق 301
- 2. عضدالدوله ، شیخ مفید 304
- 3. بهاءالدوله (فرزند عضدالدوله) و وزیرش فخرالملک ، سید رضی و سید مرتضی 306
- 4. صاحب بن عباد - شیخ صدوق و سیدین رضی و مرتضی 308
- 1. بیعت مکرر بنی عباس با علویان، در اوایل امر 318
- اشاره 318
- 2. داعیه خونخواهی شهدای اهل بیت علیهم السلام 321
- 3. بیعت ستاندن از مردم برای «الرضا من آل محمد» صلی الله علیه و آله 327
- 4. ادعای تشکیل دولت آل محمد صلی الله علیه و آله 332
- 5. ادعای مهدویت، و اخبار «رایات سود» 335
جرجی زیدان (1)، دکتر حسن ابراهیم حسن (2)، ه . ج . و لز انگلیسی (3) و فان فلوتن هلندی (4) نیز هوادار همین نظریه اند.
ب - پس از استقرار قدرت
از مباحث گذشته کاملاً روشن شد که «انگیزۀ اصلی» و «عنوان نخستین» سیاهپوشی عباسیان، اعلام حزن و اندوه در سوگ شهدای اهل بیت (علیهم السّلام) و انتقام از دشمنان آنان بود. عباسیان، با این شعار بپاخاستند و انبوه مردم معتقد به خاندان پیامبر (صلّی الله علیه وآله) را بر ضدّ حریف سیاسی خویش (بنی امیّه) بسیج کردند و با بهره گیری از احساسات پاک و مقدس آنان، بر تخت قدرت تکیه زدند؛ و این در حالی بود که آن گروه سیاسی در دل کمترین علاقه و ارادتی به امامت فرزندان پیامبر (صلّی الله علیه وآله) نداشتند و لذا پس از دستیابی به مقصود، دست به کشتارها و تصفیه های خونین زدند و معترضان و مخالفان خویش را به چه از میان آل علی (علیه السّلام)، و چه حتی از میان نزدیکترین یاران خود از دم تیغ گذراندند و یا در سیاهچالها به شکنجه سپردند. کارنامۀ سیاه عباسیان هیچ تردیدی باقی نمی گذارد که اعلام حزن و اندوه در سوگ شهدای آل الله (علیهم السّلام) که با پوشیدن جامۀ سیاه و بر افراشتن پرچم مشکین ابراز می شد، در حقیقت چیزی جز تمهیدی مزوّرانه از سوی آن حزب سیاسی برای
1- تاریخ التمدن الاسلامی، جرجی زیدان (مطبعه الهلال، همان) 1/ 166: و السواد شعار العباسیین علی الإطلاق، اتخذوه حزناً علی شهدائهم من بنی هاشم و نعیاً علی بنی امیه فی قتلهم، و لهذا سمّوا المسوّده.
2- تاریخ الاسلام، همان، 1/ 408.
3- کلیات تاریخ... ، ه . ج. ولز، با تجدید نظر دیموند پوستگیت، ترجمۀ مسعود رجب نیا (بنگاه ترجمه و نشر کتاب تهران 1351 ش) 1/ 770.
4- السیاده العربیه و الشیعیه و الأسرائیلیات فی عهد بنی أمیه، فان فلوتن، تعریب: دکتر حسن ابراهیم حسن و محمد زکی ابراهیم، ص 125.