کتابخانه بالقرآن

سیاهپوشی در سوگ ائمه نور علیهم السلام (ریشه های تاریخی، مبانی فقهی) صفحه 22

صفحه 22

فصل دوم: رنگ سیاه؛ رنگ پوشش، هیبت، و عزا

اشاره

رنگ سیاه ... مورث اندوه و موجب هم وغم است. امام صادق (علیه السّلام)

رنگ سیاه، از جهات گوناگون، آثار و خواص مختلف داشته و به اعتبار هر یک از این خواص، در مورد یا مواردی خاص، فرد یا گروهی مخصوص برای منظور ویژه خویش از آن بهره می گیرند. به برخی از این آثار و خواص اشاره می کنیم:

1. رنگ سیاه؛ رنگ پوشش و حجاب

نخست آنکه، رنگ تیره موجب استتار و اختفای اشیا، و مانع دیده شدن آنهاست. چشم در تاریکی جایی را نمی بیند و پارچه یا پردۀ سیاه، مایۀ احتجاب اشیایی است که در پس آنها قرار دارد. از همین روست که بانوان عفیف و هوشمند مسلمان - خاصه در کشورمان - رنگ لباسهای رو را، از چادر و مانتو و روسری گرفته تا پیچه و چشم آویز(1) و مقنعه، رنگهای تیره (سیاه یا سُرمه ای سیر) بر می گزینند و از رنگهای روشن و جذاب و چشم نواز دوری می جویند تا اندامشان از چشم

1- پیچه، روبند مشبک زنان است که سیاه بوده است و چشم آویز، نقابی سیاه و شبکه دار که از موی دم اسب می بافتند و زنان آن را جلو صورت خود می آویختند به طوری که آنان همه چیز را می توانستند ببینند ولی کسی چهرۀ ایشان را نمی دید (فرهنگ جهانگیری، آنندراج، نفیسی). نقل از: یادداشتهایی در زمینۀ فرهنگ و تاریخ، دکتر غلامحسین یوسفی (انتشارات سخن، تهران 1371 ش) صص 272 - 273.