سیاهپوشی در سوگ ائمه نور علیهم السلام (ریشه های تاریخی، مبانی فقهی) صفحه 23

نامحرمان پوشیده تر، و در نتیجه گوهر عفافشان در دُرج عصمت محفوظ تر باشد. در معنی، هرگونه دلبری و مجلس آرایی را به خلوت خانه وا می گذارند تا پهنۀ اجتماع که محیط کار و فعالیت است، نه بزم و عشرت - از فساد و تباهی پاک، و به همان میزان، کانون خانواده گرم و تابناک باقی بماند. چه نیکو گوید ادیب پیشاوری در قیصر نامه :

بپوشند عنبرفشان مویها

سَتیران، زنامحرمان رویها

اما :

در آید چو مَحَرم در ایوانشان

چو گل بشکفد لعل خندانشان

ضمناً رنگ سیاه ، مایۀ کاهش قوۀ شهوت است (کلام امام صادق (علیه السّلام) در این باب قریباً خواهد آمد و ظاهراً یکی از انگیزه های راهبان مسیحی و نیز دراویش مسلمان از پوشیدن جامه های تیره و کبود، همین امر بوده است: تقلیل شهوت و کنترل قوای شهوانی خویش (چنانکه، برپایۀ روایات متعدد، ائمه اطهار(علیهم السّلام) ، نیز البته در زیر لباسهای نرم و سفید خویش، به منظور ریاضت نفس، پلاس سیاه و خشن می پوشیده اند). (1)

2. رنگ سیاه رنگ هیبت و تشخّص

خصوصیت دیگر رنگ سیاه آن است که رنگ تشخص و هیبت است و در میان رنگها اُبهتی بیشتر دارد. لباس رسمی شخصیتها (از رؤسای جمهور و نخست وزیران و وزیران گرفته تا قضات و وکلا و ...) در همه جای دنیا، نوعاً سیاه یا سُرمه ای سیر است. حتی ورزشکاران زمانی که در رژۀ رسمی شرکت می کنند کت مشکی یا سرمه ای می پوشند؛ چنانکه رنگ رسمی ماشین شخصیتها نیز مشکی است.

گذشته از شکوه و تشخص رنگ سیاه، بایستی از هیبت و ابهت آن یاد کرد. تصور کنید کسی برقامت رسای خویش، سراپا لباسهای مشکین پوشانده (و احیاناً گره