سیاهپوشی در سوگ ائمه نور علیهم السلام (ریشه های تاریخی، مبانی فقهی) صفحه 235

پس، در جستجوی آب، به جانب راست و چپ خود نگریست و ناگهان چشمش به حوضی وسیع افتاد.

می گوید: با خود گفتم این همان حوض کوثر است (و به سوی آن شتافتم). دیدم در آن حوض، آبی خنکتر از یخ و شیرینتر از آب گوارا وجود دارد و دو مرد و یک زن کنار آن ایستاده اند که نور آنان بر خلائق می تابد و با این حال، جامۀ سیاه پوشیده و گریان واندوهگینند. پرسیدم: اینان کیستند؟ به من گفته شد: این، محمد مصطفی (صلّی الله علیه وآله) است، و این، امام علیّ مرتضی، و این، طاهره فاطمۀ زهرا. گفتم: پس چرا لباس سیاه پوشیده و گریان ومحزونند؟ گفته شد: مگر امروز، روز عاشورا، روز قتل امام حسین (علیه السّلام) نیست؟ اینان به همین خاطر است که محزونند.

می گوید: نزدیک سیدۀ زنان، فاطمه رفتم و گفتم: ای دختر رسول خد(صلّی الله علیه وآله) من تشنه ام. نگاه تند و غضبناکی به من کرد و فرمود: تو همان کسی می باشی که فضل و ثواب گریه بر مصیبت فرزندم، خون قلبم و نوردیده ام - حسین - را که به ظلم و عدوان شهید گشته است، منکر است ؟! خدای قاتلان و ظالمان و مانعان وی از آشامیدن آب را لعنت کند؟

آن مرد گوید: ترسان وهراسناک از خواب بیدار شدم و از خداوند بسیار طلب مغفرت کردم و از اصرار بر تکذیب حدیث پشیمان گشتم و نزد یاران و همراهان خویش رفتم و آنان را از خواب خویش مطلع ساختم و به درگاه الهی توبه کردم.

3. روضۀ بی بی و فرزندش حسین (علیهما السّلام) از زبان خود آنان!

مرحوم محدث نوری در «دارالسلام (1) به نقل از کتاب یکی از متأخرین، خوابی بسیار عجیب را از یکی از اهل هَجَر (هجر بلده ای است در یمن، و به منطقۀ بحرین