سیاهپوشی در سوگ ائمه نور علیهم السلام (ریشه های تاریخی، مبانی فقهی) صفحه 78

و نیز گوید:

فَعَلی جَمیعِ بَنیِ الْهُدی أنْ یَلْبَسُوا

فی یوم مَصْرَعِهِ ثیابَ حِداد(1)

شواهد ادبی فوق که همه، سرودۀ ادیبان لغت شناس و تازی سُراست - بخوبی نشان می دهد که فرهنگ و ادب عربی، در طول تاریخ، جامۀ سیاه را ثوب حداد و لباس عزا می شناخته است.

لغت شناسان، «حَدَّتْ» و «اَحَدّتْ» را با «تَسَلَّبَتْ»، مرادف و هم معنی شمرده اند. ببینیم «تَسَلُّب» و لغات همخانوادۀ آن در زبان عربی به چه معناست و رابطۀ آن با سیاهپوشی چیست؟

پ - سِلاب، سُلُب، تَسَلُّب، مُسَلِّب، متسلّب

سِلاب، که جمع آن سُلُب می شود، جامۀ سیاهی است که در عزا و ماتم به کار می رود و به قول برخی از لغویّین، پارچه یا لباس سیاهی است که زنان عزادار سر خود را با آن می پوشانند. تسلّب (یا تسلیب) نیز از همین مادّه، و به معنی پوشیدن جامه های مشگین عزا (سُلُب) است. به اظهارات لغت شناسان چیره دست و کهن در این زمینه توجه کنید:

خلیل بن احمد، ادیب و لغت شناس مشهور شیعی در قرن 2 هجری، تسلب و إحداد را هم معنی می شمارد: «إمرأه مسلّب: سَلَّبَت علی زوجها او غیره، ای مُحِدّ». (2) اسحاق فارابی (متوفی 350) می نویسد: «السَّلاب: واحد السُّلُب،