سیاهپوشی در سوگ ائمه نور علیهم السلام (ریشه های تاریخی، مبانی فقهی) صفحه 83

توجه به مفهوم لغوی واژه های سه گانه فوق (مِئلاه، مآلی، حِداد، اِحداد، حادّ، محدّ، سِلاب، سُلُب، تسَلِّب، متسلِّب)، و دقت در گفتار لغت شناسان و محدثان مشهور در تفسیر و توضیح این واژه ها، بروشنی نشان می دهد که عزاداری و سوگواری در میان اعراب (و از آن جمله: در حجاز و عراق، مهد زندگی خاندان پیامبر) با جامۀ سیاه صورت می گرفته است.

نتیجۀ دیگری که از مباحث فوق می گیریم آن است که: هرجا، در تاریخ و حدیث و سیره و ادب عربی، تعابیری همچون ثوب المُصاب، ثوب الحداد، لباس الحزن، ثیاب الحداد، ثیاب الحزن، ثیاب الأسی، اثواب الحزن، اثواب المصیبه، و اثواب الأحزان، به کار رفته، منصرف به لباس سیاه عزا است.

بررسی شواهد تاریخی این امر در زندگی پیامبر اسلام (صلّی الله علیه وآله) و خاندان مکرّم آن حضرت، مبحث فصل آتی را تشکیل می دهد.