سیاهپوشی در سوگ ائمه نور علیهم السلام (ریشه های تاریخی، مبانی فقهی) صفحه 97

وارد خواهد شد، زار می گرید ... در این زمینه بنگرید به ضمیمۀ شمارۀ 1 در پایان همین کتاب).

با توجه به آنچه گفتیم، این مطلب در ذهن تقویت می شود که، شاید، پیامبر گرامی اسلام - با عدول از سنت معمول سپید پوشی خویش و پوشیدن پیراهن سیاه (که در عرب نشان حزن و اندوه شناخته می شد) در آستانۀ رحلت - به نحوی خبر از وقوع حوادث سوء می داده و «قمیصۀ سوداء» بر تن آن حضرت، در حقیقت جامۀ عزایی بوده است، که به عنوان اظهار سوگ واندوه بر شکنجه ها، شهادتها، غصب حقها، و مصیبتهای قریب الوقوع خاندان مکرّم خویش (و اعلام بیزاری از عاملین این جنایات) پوشیده بود!

از فضای سرشار از غم و اندوه و اعتراض و اعلام خطری، که آن روزها بر پیامبر حاکم بود، در ضمیمۀ شمارۀ 1 پایان کتاب بتفصیل سخن گفته ایم. چنانچه رمز اقدام «غیر عادی» پیامبر به پوشیدن پیراهن سیاه در آن ایام سوز آگین همین باشد که گفتیم، باید گفت نخستین شخصیتی که در سوگ مصائب آل عبا جامه سیاه پوشیده، خود پیامبر بوده است.

4. سیاهپوشی در سوگ پیامبر (صلّی الله علیه وآله)

حسّان بن ثابت انصاری، شاعر مشهور عصر پیامبر (صلّی الله علیه وآله)، در رثای آن حضرت قصاید غرّا و پرشوری دارد که در دیوان وی آمده است. در یکی از این قصاید، خطاب به رسول گرامی اسلام (صلّی الله علیه وآله) چنین می گوید:

.. یَا أَفَضْلَ النّاسِ إنّی کُنْت فِی نَهَرٍ *** أَصْبَحْت مِنْهُ کَمِثْلِ الْمُفْرَدِ الصّادِی

أَمْسَی نِسَاؤُکَ عَطَّلْنَ الْبُیُوتَ فَمَا … یَضْرِبْنَ فَوْقَ قَفَا سِتْرٍ بِأَوْتَادِ مِثْلَ الرَّوَاهِبِ یَلْبَسْنَ الْمَبَاذِلَ قَدْ … أَیْقَنَّ بِالْبُؤْسِ بَعْدَ النِّعْمَهِ الْبَادِی (1)