سیاهپوشی در سوگ ائمه نور علیهم السلام (ریشه های تاریخی، مبانی فقهی) صفحه 99

رفت آفتاب و، صبح ره غیب در نوشت

چون میغ و، شب پلاس مصیبت بگسترید

( در این باب، توجه خوانندگان عزیز را به توضیحات بیشتری که در ضمیمۀ شمارۀ 2 پایان کتاب داده ایم، جلب می کنیم).

حسان بن ثابت، در شعر فوق، خبر از سیاهپوشی «نساء النبی» یعنی «همسران پیامبر» داده است؛ همسرانی که در میان آنان شخصیتی گرامی همچون امّ سلمه (علیها السّلام) وجود داشته است که از مقام عالی معنوی او، و نیز سیاهپوشی اش در سوگ سالار شهیدان (علیه السّلام) در مدینه، در صفحات آینده سخن خواهیم گفت.

5. در عصر امیرالمؤمنین علی (علیه السّلام)

عبید الله بن عباس بن عبد المطلب، برادر عبدالله بن عباس معروف است که امیرمؤمنان وی را در دوران حکومت خویش به امارت یمن منصوب فرمود. در اواخر عمر آن حضرت معاویه بُسر بن اَرطاه را با قشونی به سمت یمن فرستاد تا ضمن برکناری عبیدالله، به قتل و غارت شیعیان بپردازد. بسر به یمن حمله برد و عبید الله، تاب مقاومت نیاورده و گریخت. پس از فرار عبید الله، بسر دست به قتل و غارت مخالفین زده و از جمله، دو پسر کوچک عبیدالله رابر دروازۀ صنعا سربرید و پدر و مخصوصاً مادر آن کودک بیگناه را، از این عمل وحشیانه، شدیداً اندوهگین و داغدار ساخت. شرح ماجرا در تواریخ گوناگون همچون الکامل مبرد آمده است.

باری، از مرثیه ای که همسر عبیدالله در سوگ کودکان خویش سروده بر می آید که وی در عزای اطفال مزبور جامۀ سیاه پوشیده بوده است:

هان مَن احسّ بأبنی الَّذَیْنَ هما *کالدّرتین تشظی عنهما الصدف؟ .. من دلَّ والههً حسری مُسَلَّبهً* علی صَبیّین ضلاّ اذمضی السلف ؟(1)

شاهد بر سر بیت اخیر است که همسر عبیدالله خود را، با وصف «مسلّبه»