ریشه های گریز از دین در قرآن صفحه 19

. . . (39)

((بدانید این قرآن خیرخواهی است که غشی در آن نیست ، هدایت گری است که گمراه نمی کند ، سخن گوئی است که دروغ نمی گوید ، کسی با قرآن همنشین نمی شود مگر اینکه بر هدایتش افزون می گردد ، و کوریش کاهش می یابد . بدانید کسی را بعد از قرآن نیازی نیست و کسی را پیش از آن توانی نیست . پس برای دردهای خود ، ار آن شفا گیرید و هنگام سختیها از آن کمک خواهید . به راستی قرآن شفا از بزرگترین درد یعنی کفر ، نفاق و گمراهی است . پس از خدا به واسطه قرآن حاجت طلب کنید . . . ))

ان الله تعالی اءَنْزَلَ کِتَابا هَادِیا بَیَّنَ فِیهِ الْخَیْرَ وَ الشَّرَّ فَخُذُوا نَهْجَ الْخَیْرِ تَهْتَدُوا (40)

((خدای تعالی کتاب هدایت گری نازل کرد که در آن خیر و شر را بیان کرد پس ، خیر را انتخاب کنید تا به هدایت دست یابید . ))

و آن حضرت درباره روشن بودن راه دین می فرماید:

اءَیُّهَا النَّاسُ ، مَنْ سَلَکَ الطَّرِیقَ الْواضِحَ وَرَدَ الْماءَ ، وَ مَنْ خالَفَ وَقَعَ فِی التِّیهِ . (41) ((ای مردم هرکس راه روشن رود به آب می رسد و آن کس که مخالفت کند به بیابان وارد خواهد شد . ))

سخن امام اشاره به این است که راه حق روشن است و برای رسیدن به مقصد ، طی آن لازم .

و نیز می فرماید: عِبَادَ اللَّهِ ، اللَّهَ اللَّهَ فِی اءَعَزِّ الْاءَنْفُسِ عَلَیْکُمْ وَ اءَحَبِّهَا إِلَیْکُمْ فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ اءَوْضَحَ لَکُمْ سَبِیلَ الْحَقِّ وَ اءَنَارَ طُرُقَهُ فَشِقْوَهٌ لاَزِمَهٌ اءَوْ سَعَادَهٌ دَائِمَهٌ (42)

((بندگان

خدا ! مراقب عزیزترین و محبوب ترین کس نزد خود باشید . خدا راه را برایتان روشن نموده و جاده های آن را نورانی کرده ، پس به شقاوت یا سعادت ابدی نائل می شوید . ))