ریشه های گریز از دین در قرآن صفحه 20

و نیز آن امام درباره اینکه مردم زمان ، راه روشن را رها کرده و خود را سرگردان کرده اند فریاد می زند:

فَاءَیْنَ تَذْهَبُونَ وَ اءَنَّی تُؤْفَکُونَ وَ الْاءَعْلاَمُ قَائِمَهٌ وَ الْآیَاتُ وَاضِحَهٌ وَ الْمَنَارُ مَنْصُوبَهٌ فَاءَیْنَ یُتَاهُ بِکُمْ وَ کَیْفَ تَعْمَهُونَ وَ بَیْنَکُمْ عِتْرَهُ نَبِیِّکُمْ وَ هُمْ اءَزِمَّهُ الْحَقِّ وَ اءَعْلاَمُ الدِّینِ وَ اءَلْسِنَهُ الصِّدْقِ . (43) ((کجا می روید و شما را به کجا برمی گردانند در حالیکه نشانه ها پابر جا ، آیات روشن و نورگاهها منصوب است . شما را در کجا سرگردان کرده اند ، بلکه چرا حیرانید در حالیکه عترت پیامبر میان شما هستند و آنان ، پرچمداران حق ، نشانه های دین و زبانهای صدقند .

پس ریشه دین ستیزی و دین گریزی از ناحیه دین نیست بلکه این مشکلی است که به انسانها برمی گردد . آن گونه که از قرآن کریم استفاده می شود و شواهد تاریخی آن را تاءیید می کند ، ریشه دین ستیزی و دین گریزی به روحیات بشر مربوط است .

بهانه جویی

بهانه جویی

خلق و خوی عده ای از مردم به گونه ای است که هیچ آیه و برهانی در آنها اثر بخش نیست . این صنف از انسانها بودند که از پیامبران خدا درخواستهای بی خردانه می کردند به تعبیر دیگر بهانه جویی می کردند .

قرآن کریم در این زمینه می فرماید: وَ قَالُوا لَن نُّؤْمِنَ لَک حَتی

تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الاَرْضِ یَنبُوعاً *

أَوْ تَکُونَ لَک جَنَّهٌ مِّن نخِیلٍ وَ عِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الاَنْهَرَ خِلَلَهَا تَفْجِیراً *

أَوْ تُسقِط السمَاءَ کَمَا زَعَمْت عَلَیْنَا کِسفاً أَوْ تَأْتیَ بِاللَّهِ وَ الْمَلَئکهِ قَبِیلاً *