زندگانی حضرت امام حسین علیه السلام جلد 1 صفحه 136

حضرت عمل کرد؛ زیرا بنا به گفته مورخان، آن حضرت با فقرا نشست و برخاست می نمود و آنان را از نیکی و احسان خویش بهره ها می رساند تا فقیر را فقرش نیازارد و توانگر از ثروت خویش ناسپاس نشود.

(1) 3- میان حضرت حسین و برادرش محمد بن حنفیه سخنی تند رد و بدل شد. پس محمد به منزل خود رفت

و نامه ای به آن حضرت نوشت که در آن آمده بود: «اما بعد: تو را شرافتی است که من به آن نمی رسم و فضیلتی که به آن دست نمی یابم. پدر ما علی است که در مورد آن نه تو را افضل می دانم و نه تو مرا.

و مادرم زنی است از بنی حنیفه در حالی که مادر تو فاطمه دختر رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله می باشد. و اگر زمین پر از زنانی همچون مادرم باشند، با مادر تو برابری نمی کنند، پس هرگاه این نامه ام را خواندی، ردا و نعلین خود بپوش و به سوی من بیا و مرا خشنود ساز و مبادا که من پیش از تو به فضیلتی دست یابم که تو از من به آن شایسته تر هستی ...».

هنگامی که حضرت حسین علیه السّلام نامه برادرش را خواند، به سوی وی شتافت و او را خشنود ساخت «1» و این از اخلاق بلند و ذات والایش بوده است.

-2

9- رأفت و عطوفت

از صفات پدر شهیدان این بوده است که نسبت به مردم، بسیار عطوفت داشته و دست خود را برای کمک به هر نیازمندی پیش می برده و به هر صاحب حاجتی کمک می رسانیده و هر کس را که به وی پناه می برده، پناه می داده است.

(3) «مروان» پس از شکست واقعه جمل به آن حضرت و برادرش پناه برد، در حالی که وی از سخت ترین دشمنان بود و از آنان خواست که نزد پدرشان از وی
______________________________
(1) نهایه الارب 3/ 260. الف باء 1/ 467.