زندگانی حضرت امام حسین علیه السلام جلد 1 صفحه 137

شفاعت کنند و آن دو نزد پدر شتافتند و درباره وی با آن حضرت سخن گفتند و اظهار

داشتند: «ای امیر المؤمنین! وی با شما بیعت می کند».

(1) آن حضرت علیه السّلام فرمود: «آیا قبل از کشته شدن عثمان با من بیعت نکرده بود؟ من نیازی به بیعتش ندارم که آن دستی یهودی است. اگر با دستش با من بیعت کند، با سبابه اش خیانت خواهد کرد، همانا وی امارتی خواهد داشت همچون لیسیدن سگ بینیش را و او پدر چهار قوچ است و امّت از فرزندانش روز سرخی را خواهند دید».
(2) آنها همچنان از پدر خواهش می کردند تا اینکه او را مورد عفو قرار داد، امّا آن فرومایه، این نیکی را نادیده گرفت و با هر آنچه از وسایل شرّ و بدی در اختیار داشت در مقابل سبطین ایستاد؛ زیرا او بود که مانع شد از اینکه جنازه امام حسن در جوار جدش به خاک سپرده شود. و او بود که به ولید گفت اگر امام حسین از بیعت یزید خودداری کند، او را به قتل رساند. و نیز از کشته شدن امام حسین علیه السّلام اظهار سرور و شادمانی کرد و مروان را این بس باشد که او از درختی است که جز پلید ناپاک و جز آنچه را که به مردم زیان می رساند، به بار نمی آورد.
(3) از نمونه های جاویدان دیگر از عطوفت امام و رأفتش نسبت به مردم این است که هنگام روبه رو شدن با حرّ و سپاهیانش که بالغ بر یک هزار سوار بود و برای نبرد و جنگ با وی فرستاده شده بودند و امام آنها را دید که از شدت تشنگی نزدیک است که هلاک شوند، مردانگی و علوّ ذات آن حضرت اجازه نداد که به نجات آنان اقدام

نکند و دستور داد تا غلامان و اهل بیتش علیهم السّلام همه آن قوم و نیز اسبانشان را آب دهند که در میان آنها «علی بن طعان محاربی» بود. او از شدت عطش نمی دانست چگونه آب بنوشد و امام علیه السّلام شخصا به وی آب نوشاند و این اقدام از برجسته ترین نمونه هایی است که در فرهنگ انسانیت، در شرافت و بزرگواری به ثبت رسیده است.