زندگانی حضرت امام حسین علیه السلام جلد 1 صفحه 228

گردید و گویی که از آن تب، شعله هایی در بدن آن حضرت بود. حوله ای بر آن حضرت بود که هرگاه همسران یا عیادت کنندگان دست خود را بر آن می نهادند، گرمی آن را احساس می نمودند «1». در کنار آن حضرت، ظرفی پر از آب سرد گذاشته بودند که پیامبر دست خود را در آن ظرف می گذاشت و بر صورت مبارکش می کشید. آن حضرت صلّی اللّه علیه و آله می فرمود: «همچنان احساس می کنم درد غذایی را که در خیبر خوردم همین است. و یا اینکه من قطع شدن بزرگ رگم را از آن سم می یابم».

(1) مسلمین در حالی که اندوه و سرگشتگی بر آنها غالب شده بود، به عیادتش شتافتند و حجره آن حضرت از جمع آنان پرازدحام گشت. حضرت از نزدیک شدن زمان رحلتش با آنها سخن گفت و آنان را به آنچه سعادت و رستگاری آنها را ضمانت می کرد، وصیت فرمود و گفت: «ای مردم! نزدیک است که به سرعت درگذرم و برده شوم و من قبلا به شما گفته ام تا عذری بر شما داشته باشم جز اینکه من در میان شما کتاب خدای عز و جل و عترتم اهل بیتم را باقی می گذارم».

سپس دست وصی و خلیفه بعد از او؛ یعنی امام امیر المؤمنین علیه السّلام را گرفت و به آنان فرمود: «این علی، همراه قرآن است و قرآن همراه علی که از هم جدا نمی شوند تا اینکه کنار حوض بر من وارد شوند» «2».

(2) آن حضرت صلّی اللّه علیه و آله بدین وسیله، مهمترین مسائل سرنوشت ساز را برای امتش مقرر فرمود و

برای آن، رهبر عظیمی را تعیین فرمود که به وسیله او به همه اهداف و آرزوهایش دست یابد.

______________________________
(1) البدایه و النهایه 5/ 226.
(2) الصواعق المحرقه 123- 124.