زندگانی حضرت امام حسین علیه السلام جلد 1 صفحه 246

امر، سه روز پیش از وفات آن حضرت بود، آنجا که به وی فرمود: «ای پدر دو ریحانه من! تو را از دنیا در مورد دو ریحانه ام سفارش می کنم که به زودی دو رکن تو فرو می ریزد و خداوند خلیفه من بر تو باشد ...».

(1) هنگامی که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله در گذشت، علی علیه السّلام گفت: «این یکی از دو رکنی است که رسول خدا به من فرمود».

هنگامی که حضرت فاطمه درگذشت، علی علیه السّلام گفت: «این رکن دوم است که رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله به من فرمود» «1».

-2

سوز و گداز پیامبر صلّی اللّه علیه و آله برای حسین علیه السّلام

زمانی که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله از سختی درد و شدت احتضار رنج می برد، حضرت حسین علیه السّلام به سوی جدش شتافت و هنگامی که پیامبر او را دید، بر سینه اش فشرد و دردهای بیماری را فراموش کرد و فرمود: «مرا با یزید چه باشد، خداوند او را برکت ندهد، خداوندا! یزید را ...».

(3) سپس برای مدتی طولانی بیهوش شد و وقتی که به هوش آمد، حسین را فراوان می بوسید و در حالی که اشک از چشمانش سرازیر بود، می فرمود: «مرا با قاتل تو جایی در برابر خدای عز و جل باشد» «2».

فاجعه حسین علیه السّلام در برابر جدش رسول خدا در ساعات آخر زندگیش، مجسم گردید و بر دردها و غمهایش افزود.

______________________________
(1) صدوق، امالی، ص 119.
(2) شیخ عباس قمی، نفس المهموم، ص 29- 30 به نقل از ابن نما حلی، مثیر الاحزان، ص 22.

زندگانی

حضرت امام حسین علیه السلام ،ج 1،ص:263

-1

به سوی بهشت برین

برای آن روح عظیمی که خداوند در گذشته و آینده روزگار، همانندش را نیافریده است، آن لحظه ای فرا رسید که از این زندگی جدا شود تا در جوار خدا و لطف او از نعمتها بهره مند گردد و ملک الموت آمد و اجازه ورود بر پیامبر صلّی اللّه علیه و آله خواست و حضرت زهرا به وی خبر داد که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله به خویشتن مشغول است و او رفت و اندکی بعد آمد و اجازه خواست. پس، رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله از اغمای خود، به خود آمد و به دخترش فرمود: «آیا او را می شناسی؟».

حضرت فاطمه گفت: «خیر یا رسول اللّه!».

پیامبر صلّی اللّه علیه و آله فرمود: «او همان است که قبرها را آباد می سازد و خانه ها را خراب می کند و جماعتها را از هم جدا می نماید».

(2) دل زهرا علیها السّلام فرو ریخت و سرگشته گشت و مصیبت، زبانش را بند آورد، آنگاه گفت: «وای بر من از درگذشت خاتم پیامبران! چه مصیبتی است وفات بهترین اتقیا و جدا شدن سید اصفیا، افسوس بر انقطاع وحی از آسمان، من امروز از کلام تو محروم گشتم ...».

دل پیامبر صلّی اللّه علیه و آله شکست و بر پاره تن خویش مهربانی نمود و فرمود: «گریه مکن که تو نخستین فرد، از اهل بیتم هستی که به من ملحق می شوی» «1».

(3) پیامبر صلّی اللّه علیه و آله اجازه ورود به ملک الموت داد و هنگامی که نزد آن حضرت حاضر شد، به او گفت: «یا رسول اللّه! خداوند مرا نزد تو فرستاد و مرا فرمان داد

تا از تو اطاعت کنم در هر چیزی مرا به آن دستور دهی، اگر مرا بفرمایی که جانت را بگیرم، آن را می گیرم و اگر مرا دستور دهی که آن را رها کنم، رها

______________________________
(1) دره الناصحین، ص 66.