زندگانی حضرت امام حسین علیه السلام جلد 1 صفحه 248

دامنت بگذار که امر خدا آمده است، پس هرگاه جان از تنم خارج شد، آن را دریافت کن و بر چهره خویش بمال، آنگاه مرا رو به قبله قرار ده و به امر من پرداز و نخستین کس از مردم باش که بر من نماز گزاری و از من جدا مشو تا اینکه مرا به خاک سپاری و از خدای عز و جل استعانت بجوی».

(1) امیر مؤمنان علیه السّلام سر پیامبر صلّی اللّه علیه و آله را گرفت و آن را در دامن خویش گذاشت و دست خود را به زیر چانه آن حضرت قرار داد و ملک الموت، قبض روح پاکش را آغاز نمود و پیامبر صلّی اللّه علیه و آله از دردهای مرگ و سختی فزع، رنج می برد تا اینکه جان پاکش پرواز کرد و امام آن را بر چهره خویش کشید «1».
(2) زمین، لرزید و نور عدل و حق، خاموش شد و رفت آنکه زندگیش برای همه مردم نور و رحمت بود و انسانیت به مصیبتی عظیم تر از این فاجعه گرفتار نیامد؛ زیرا پیشوا، رهایی بخش و معلم، درگذشته و آن نوری که راه را برای انسان روشن کرده

و او را به راه راست هدایت نموده، خاموش گشته بود.

مسلمانان در اندوه و سوگ فرو رفتند و از خود بی خود شدند و پریشانی، بی تابی و اضطراب آنان بالا گرفته بود.

(3) زنان مسلمان به سوی خانه پیامبر شتافتند آنجا که همسران پیامبر چادر از سر نهاده و بر سینه های خود می زدند و زنان انصار که غم و اندوه، جانشان را می سوزاند، بر چهره خود می زدند تا آنجا که از شدّت فریاد و فغان، حنجره هایشان زخم گشته بود «2».
______________________________
(1) المناقب 237. و اخبار فراوان آمده است مبنی بر اینکه رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله در گذشت در حالی که سر آن حضرت در دامن علی بود علیه السّلام ر. ک: کنز العمال 4/ 55. ابن سعد، طبقات 2/ 262- 263، و غیره.
(2) انساب الاشراف، ق 1/ ج 1/ 574.
(1) از میان اهل بیت آن حضرت، پاره تن پاکش، حضرت فاطمه زهرا علیها السّلام بیش از هر کسی درد می کشید و از همه اندوهگین تر بود و با شدت و سختی فراوان می گریست و می گفت: «آه پدر جان! آه ای رسول خدا! ای پیامبر رحمت! اینک دیگر وحی نمی آید و آن جبرئیل از ما قطع می شود. خداوندا! جانم را به جان او ملحق ساز و مرا شفاعت کن تا به چهره اش بنگرم و در روز قیامت مرا از اجر و شفاعتش، محروم مفرما» «1».