زندگانی حضرت امام حسین علیه السلام جلد 1 صفحه 288

آنگاه شعر متلمس را خواند:

و لن یقیم علی خسف یراد به الا الاذلان عیر الحی و الوتد

هذا علی الخسف مربوط برمته و ذا یشج فلا یبکی له احد «هیچ کس بر آنچه از نابودی برایش خواسته شده است پایدار نمی ماند جز آن دو ذلیل که الاغ محله و میخ باشند».

«این یک با تمام وجود در زمین فرو می رود و آن یک زخمی می شود و کسی بر او نمی گرید».

(1) ابو سفیان، عامل قبیله ای را برای ایجاد شورش و آشوب بر ضد حکومت ابو بکر به کار گرفت، ولی امام انگیزه هایش را می دانست و خصلتهایش را می شناخت، پس به وی پاسخ مثبت نداد بلکه به وی پاسخ رد داد و با گفتاری خشن به وی فرمود:

«به خدا تو با این سخن، جز فتنه چیزی را نخواسته ای و تو، به خدا سوگند! مدتها برای اسلام شرّ می خواسته ای و ما به نصیحت تو نیازی نداریم ...» «1».

(2) ابو سفیان، همچنان به فتنه جویی خود ادامه داد و امام را برای اعلام قیام بر ضد ابو بکر، فرا می خواند و چنین می سرود:

بنی هاشم لا تطمعوا الناس فیکم و لا سیما تیم بن مره او عدی

فما الامر الّا فیکم و الیکم و لیس لها الا ابو حسن علی

ابا حسن فاشدد بها کف حازم فإنک بالامر الذی یرتجی علی «2»

______________________________
(1) ابن اثیر، تاریخ 2/ 326.
(2) ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه 2/ 7.