زندگانی حضرت امام حسین علیه السلام جلد 1 صفحه 338

روایتی وجود ندارد که وی عده ای را منع کرده و گروهی را مانع نشده باشد، بلکه همگی آنان را از سفر منع کرد و طبیعی بود که این امر بر بسیاری از یاران پیامبر صلّی اللّه علیه و آله گران آمد و میان آنها و آزادیهایشان جدایی انداخته شد.

-1

والیان و حاکمان از سوی عمر

عمر، به شیوه ابو بکر در جهت دور نگهداشتن خاندان هاشمی از دستگاه حکومتی، عمل کرد و هیچ سهمی را برای آنان در نظر نگرفت بلکه به کسانی که ابو بکر آنها را حاکم ساخته بود، فرمان حکومت داد و آنان را در پستهایشان باقی گذاشت. و عجیب آنکه وی هیچ یک از افراد سرشناس صحابه همچون طلحه و زبیر را فرمان حکومت نداد و به او گفته شد: تو یزید بن ابی سفیان، سعید بن عاص، فلان و فلان را از افراد مؤلّفه قلوبهم از طلقا و فرزندان طلقا حکومت دادی ولی علی، عباس، زبیر و طلحه را نادیده گرفتی؟!! وی گفت: «اما علی که از این چیزها بالاتر است و اما این چند نفر از قریش، من می ترسم که در شهرها منتشر شوند و در آنها فساد را فراوان سازند!».

(2) «ابن ابی الحدید»، در مورد این گفته عمر، چنین اظهار نظر کرده و گفته است: «کسی که از امیر قرار دادن آنها می ترسد تا مبادا در حکومت طمع کنند و

هر کدام، آن را برای خویشتن بخواهد، چگونه نمی ترسد که آنها را شش نفر همتراز در شورا و نامزد برای خلافت قرار داد! و آیا چیزی نزدیکتر از این امر به فساد وجود دارد؟ ...» «1».

______________________________
(1) شرح نهج البلاغه 9/ 29- 30.