زندگانی حضرت امام حسین علیه السلام جلد 1 صفحه 495

«ای رفاعه! بدان که این امارت، امانت است و هر کس آن را خیانت قرار دهد، تا روز قیامت لعنت خداوند بر او خواهد بود و هر کس خائنی را عامل قرار دهد، در دنیا و آخرت، حضرت محمد صلّی اللّه علیه و آله از او بیزار خواهد بود» «1».

(1) امام علیه السّلام هرگاه تمایل یا هوا و هوسی در امارت از کسی متوجه می شد، او را برای آن نامزد نمی کرد، زیرا او حکومت را به عنوان وسیله ای برای فراهم نمودن مقاصد طمع ورزیهای خود قرار می داد. هنگامی که طلحه و زبیر، علاقه شدید خود را به والی شدن ابراز نمودند، از پذیرش خواسته آنان خودداری نمود «و عبد اللّه بن عباس» را فرا خواند و به او گفت: آیا گفته آن دو نفر یعنی طلحه و زبیر را شنیده ای؟

گفت: آری، می بینم که آنها والی شدن را دوست دارند بنابراین بصره را به زبیر و کوفه را به طلحه واگذار کن! (2) امام، نظر وی

را مورد انتقاد قرار داد و به او فرمود: «وای بر تو! در عراقین (یعنی بصره و کوفه)، مردان و اموالی وجود دارند و هرگاه این دو نفر بر گردن مردم مسلط شوند، نادانان را به طمع، منحرف و ناتوانان را به گرفتاری مبتلا می سازند و قدرتمندان را با قدرت دادنشان، به زیر سلطه خود می برند و اگر من یکی از آن دو را بخاطر زیان یا سودش، عامل قرار دهم، معاویه را عامل شام می ساختم و اگر حرص آنان بر ولایت برای من آشکار نمی شد، در مورد آنان نظری داشتم ...» «2».

(3) بخاطر این موارد حساس بود که حضرت از گماردن آن دو، بر عراقین
______________________________
(1) نهج السعاده در مستدرک نهج البلاغه 5/ 33.
(2) الامامه و السیاسه 1/ 51.