زندگانی حضرت امام حسین علیه السلام صفحه 129

بیعت کند و بیعت در تاریکی شب را از او کافی می دانست. (1) اما امام علیه السّلام از این کار، خودداری نمود و واقعیت را به صراحت برای وی بیان کرد و فرمود:

«ای امیر! ما اهل بیت نبوت و معدن رسالت هستیم. خداوند به ما آغاز نمود و به ما ختم خواهد فرمود، یزید، فاسقی فاجر است که شراب می نوشد و نفسی را که خداوند حرام فرموده، می کشد، فسق و فجور را آشکارا انجام می دهد و کسی چون من با یزید بیعت نمی کند ...».

این کلمات، درجه صراحت و بلندهمتی و قدرت مقابله در راه

حق، نزد آن حضرت را بیان می نماید.

(2) و از انواع آن صراحتی که عادت آن حضرت بوده و از ذاتیات ایشان شده بود، این است که هنگام خارج شدن به سوی عراق، خبر دردناک کشته شدن سفیرش یعنی «مسلم بن عقیل» و فروگذاشتن وی از سوی اهل کوفه به او رسید، پس به کسانی که بخاطر منفعت و نه برای حق، آن حضرت را دنبال کرده بودند، فرمود: «پیروان ما، ما را فروگذاشته اند، پس هر کس از شما انصراف را دوست داشته باشد، منصرف شود، هیچ تعهدی بر گردن وی نخواهد بود ...».

صاحبان طمعها از او جدا شدند و افراد برگزیده از اهل بیتش همراه وی ماندند «1».

(3) در آن ساعتهای سخت که امام نیازمند یاوران بود، از فریب و نیرنگ خودداری کرد؛ زیرا معتقد بود آن حالتی نیست که نفوس عظیم معتقد به پروردگار و مؤمن به عادلانه بودن امر خویش، به آن متصف باشد.
(4) و از نمونه های آن صراحت اینکه اهل بیت و یارانش را در شب دهم محرم
______________________________
(1) انساب الاشراف، 3/ 169.