زندگانی حضرت امام حسین علیه السلام صفحه 158

چیز را از خود دور کرده بود: جدال نمودن و چیزی را بزرگ دانستن و آنچه را که به وی ربطی نداشت. و سه چیز را در مورد مردم از خود دور ساخته بود: کسی را مذمت نمی کرد و از کسی عیب نمی جست و به دنبال زشتیهای مردم نبود. در چیزی سخن نمی گفت مگر در آنچه به ثواب آن امید بود و هرگاه سخن می گفت، همنشینانش سر به زیر می افکندند گویی که پرندگان بر سر آنان بود و وقتی که خاموش می شد، آنان سخن می گفتند. (3) نزد وی سخن را به جدل نمی گفتند و هر کس نزد وی سخن می گفت، به وی گوش فرا می دادند تا اینکه سخنش تمام شود، آنگاه سخن اولشان را می گفتند. از آنچه می خندیدند، می خندید و از آنچه تعجب می کردند، تعجب می کرد (4) و برای شخص غریب، صبر می کرد با وجود درشتی در گفتار و در خواسته اش تا آنجا که یارانش آنان را نزد وی فرا می خواندند و می فرمود: اگر صاحب حاجتی را یافتید که آن را درخواست کند، او را نزد من بیاورید و ستایش را از هیچ کس نمی پذیرفت مگر از کسی که در برابر کاری پاداش دهد. سخن کسی را قطع نمی کرد مگر اینکه آن شخص از حق دوری گزیند که در این صورت سخنش را با نهی کردن یا برخاستن، قطع می نمود ...» «1».

______________________________
(1) الحسین علیه السّلام 1/ 86.
(1) پیامبر صلّی اللّه علیه و آله با این اخلاق والا ممتاز گشت و دلهای مسلمین را به هم پیوند داد و مشاعر و عواطف آنان را وحدت بخشید و آنها را در