زندگانی حضرت امام حسین علیه السلام صفحه 404

بازگشت، تصمیم گرفت تا از عامر بن عبد اللّه انتقام بگیرد، پس به ایادی خود دستور داد تا در حق وی شهادتی باطل دهند و بر او بهتان و افترا بندند به این مضمون که وی در اموری که خداوند حلال دانسته، با مسلمین مخالفت می کند و اینکه وی گوشت نمی خورد و به ازدواج عقیده ندارد و در نماز جمعه حاضر نمی شود «1» و گواهی آنها را در این مورد به نگارش آورد و آن را به سوی عثمان فرستاد و او دستور داد تا وی را به شام تبعید کنند و او را بر پالانی سوار کنند تا سفر وی همراه با مشقت باشد.

(2) هنگامی که با شام رسید، معاویه او را در «الخضراء» جای داد و کنیزی را نزد وی فرستاد تا جاسوسی بر او باشد و اخبار و مسائلش را گزارش دهد.

آن کنیز، وی را زیر نظر گرفت و دید که وی هنگام شب به عبادت بر می خیزد و از هنگام سحر خارج می شود و بعد از تاریکی هوا بازمی گردد و از طعام معاویه چیزی نمی خورد و تنها تکه های نان را در آب می گذاشت و آنها را تناول می کرد تا مبادا چیزی از حرام وارد شکمش گردد. آن کنیز، وضعیت او را به معاویه خبر داد و او نامه ای در مورد وی به عثمان نوشت و عثمان به او دستور داد تا او را صله ای بدهد «2».

(3) مسلمانان بر عثمان ایراد گرفتند و آنچه را در حق این مرد صالح که به تقوای الهی و عدالت در میان مردم امر کرده بود، مورد انتقاد قرار دادند.

عبد اللّه بن عامر همچنان حاکم بصره

باقی ماند و با شیوه ای که برای مسلمین ناآشنا بود، رفتار می نمود و از هیچ گناه، ظلم و تجاوز، خودداری

______________________________
(1) الفتنه الکبری 1/ 116.
(2) الاصابه 3/ 85.