زندگانی حضرت امام حسین علیه السلام صفحه 498

(2) در اینجا سخن ما در مورد نمونه های عالی در سیاست امام به پایان می رسد، سیاستی که بدون شک، اهداف اصیلی را در نظر داشت که اسلام آنها را شعار خود قرار داده بود، ولی آن نسل، آنها را نمی شناخت، زیرا به تبعیض و بهره کشی عادت کرده بود و لذا آن سیاست، توفیقی به دست نیاورده بود.

-3

همراه با امام حسین علیه السّلام

عواطف امام امیر المؤمنین علیه السّلام با عواطف فرزندش حسین آمیخته گردید

و جانش با جان او همنوا گشته بود تا جایی که تصویری بی مانند از آن حضرت گشت که واقعیت و هدایت او را حکایت می کرد.

(4) امام، همه ذاتیات خود را بر جان فرزندش حسین نثار کرد و محبت و اخلاصش را بدو بخشید و او را با برجسته ترین حکمتها و آداب، آراسته ساخت و محبت عظیم وی نسبت به او تا بدانجا بود که به وی اجازه نمی داد در عملیات جنگی در جریان جنگ صفین وارد شود، همچنانکه به برادرش حسن نیز اجازه این کار را نمی داد تا مبادا نسل رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله قطع شود.
(5) ارزشهای والای امام و دیگر جهت گیریهای فکریش در جان حسین، نقش بسته و آن حضرت همچون پدرش در مبارزه با ظلم و باطل و مبارزه با جور و ستم بود و در راه حق و عدالت و پایه قرار دادن آن در همه مسائل اصلاح و نیکی، از خودگذشتگی نشان می داد.
(1) آن حضرت، در شجاعت، پایداری، عزّت نفس، بزرگ منشی و بلندهمتی همچون پدرش بود و دشمنانش در روز طف به این امر اعتراف کردند، زیرا وقتی آنها به وی پیشنهاد کردند که تسلیم فرزند مرجانه شود و در برابر اراده وی خاضع گردد، یکی از آنان گفت: وی پیشنهاد شما را نمی پذیرد، زیرا جان پدرش در وجودش جای دارد.