- تقدیم به 1
- دیباچه 2
- شناسنامه امام حسین علیه السلام 3
- بصیرت، هشیار و هوشیاری 4
- اشاره 4
- بصیرت، هشیار و هوشیاری 5
- راهکارهایی برای زیارت با معرفت 9
- توجه و دقت به محتوای زیارت ها 10
- فضیلت زیارت سید الشهداء علیه السلام 11
- اشاره 11
- فضیلت زیارت سید الشهداء علیه السلام 12
- آیا دوست نداری؟ 13
- چهار هزار فرشته 13
- برترین اعمال 15
- جامانده از حج 15
- پیام آور خدا 15
- هر قدم 16
- دستور به زیارت 16
- حق خدا و رسول 16
- ایمان ناقص 17
- ادعای شیعه ما! 17
- زیارت واجب 17
- چقدر جفا؟ 18
- خیر فراوان 18
- جبران هزینه 19
- فرود فرشتگان 19
- یک سال و یک عمر 20
- میان من و حسین علیه السلام ! 20
- چه کسی برود؟ 21
- قدم با معرفت 22
- قدم بی تکبر 22
- فقیر و توانگر 22
- ملاقات خدا 23
- دعای مستجاب 23
- حق و حرمت 24
- بشارت 24
- زائر خوشبخت 25
- روز شمار عمر 25
- کشته اشک 25
- تعجب! 26
- دعای ملکوتیان 26
- آتش و هیزم 26
- مرا می شناسی؟ 27
- آیا اهل بهشتی؟ 27
- شوق زیارت 27
- ضامن حاجت ها 28
- رئیس شیعه 28
- انگشت نما 29
- حج فقرا 29
- زیارت از راه دور 30
- جامانده های از زیارت 30
- سخنانی از امام حسین علیه السلام 32
- اشاره 32
- بلای تدریجی 33
- مالت را بخور! 34
- آنچه پسندی 35
- سخن مناسب 35
- دوستان چهار دسته اند 36
- من از شیعیانم 37
- دانشمند کیست؟ 38
- مرگ یعنی خوشبختی 39
- دین زبانی 39
- خورش سگان 40
- معذرت می خواهم 41
- کدام عبادت؟ 41
- اشاره 42
- سلام 42
- چند احکام «سلام» 43
- موعظه با دو حرف 43
- کلید مدارا 44
- قناعت و سلامتی 44
- احکام زیارت 45
- کتاب نامه 53
چه کسی برود؟
عَلِیِّ بْنِ مَیْمُونٍ الصَّائِغِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ: یَا عَلِیُّ بَلَغَنِی أَنَّ قَوْماً مِنْ شِیعَتِنَا یَمُرُّ بِأَحَدِهِمُ السَّنَهُ وَالسَّنَتَانِ لَا یَزُورُونَ الْحُسَیْنَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ إِنِّی أَعْرِفُ أُنَاساً کَثِیرَهً بِهَذِهِ الصِّفَهِ قَالَ أَمَا وَاللَّهِ لِحَظِّهِمْ أَخْطَئُوا وَعَنْ ثَوَابِ اللَّهِ زَاغُوا وَعَنْ جِوَارِ مُحَمَّدٍ صلی الله علیه و آله تَبَاعَدُوا قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ فِی کَمِ الزِّیَارَهُ؟ قَالَ یَا عَلِیُّ إِنْ قَدَرْتَ أَنْ تَزُورَهُ فِی کُلِّ شَهْرٍ فَافْعَلْ قُلْتُ لَا أَصِلُ إِلَی ذَلِکَ لِأَنِّی أَعْمَلُ بِیَدِی وَأُمُورُ النَّاسِ بِیَدِی وَلَا أَقْدِرُ أَنْ أُغَیِّبَ وَجْهِی عَنْ مَکَانِی یَوْماً وَاحِداً قَالَ أَنْتَ فِی عُذْرٍ وَمَنْ کَانَ یَعْمَلُ بِیَدِهِ وَإِنَّمَا عَنَیْتُ مَنْ لَا یَعْمَلُ بِیَدِهِ مِمَّنْ إِنْ خَرَجَ فِی کُلِّ جُمُعَهٍ هَانَ ذَلِکَ عَلَیْهِ أَمَا إِنَّهُ مَا لَهُ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ عُذْرٍ وَلَا عِنْدَ رَسُولِهِ مِنْ عُذْرٍ یَوْمَ الْقِیَامَهِ قُلْتُ فَإِنْ أَخْرَجَ عَنْهُ رَجُلًا فَیَجُوزُ ذَلِکَ؟ قَالَ نَعَمْ وَخُرُوجُهُ بِنَفْسِهِ أَعْظَمُ أَجْراً وَخَیْراً لَهُ عِنْدَ رَبِّهِ یَرَاهُ رَبُّهُ سَاهِرَ اللَّیْلِ لَهُ تَعَبُ النَّهَارِ یَنْظُرُ اللَّهُ إِلَیْهِ نَظْرَهً تُوجِبُ لَهُ الْفِرْدَوْسَ الْأَعْلَی مَعَ مُحَمَّدٍ وَأَهْلِ بَیْتِهِ فَتَنَافَسُوا فِی ذَلِکَ وَکُونُوا مِنْ أَهْلِهِ؛ «به نقل از علی بن میمون صائغ: امام صادق علیه السلام فرمود: ای علی! به من خبر رسیده که گروهی از شیعیان ما، یک سال و دو سال برایشان می گذرد و حسین علیه السلام را زیارت نمی کنند. گفتم فدایت شوم! من مردم بسیاری را می شناسم که این گونه اند. فرمود: هان، که به خدا سوگند در نصیب و حظّ خود خطا کردند و از پاداش الهی منحرف گشتند و از جوار محمد صلی الله علیه و آله دور شدند! گفتم فدایت شوم! زیارت چند وقت یک بار باشد؟ فرمود: ای علی! اگر می توانی او را در هر ماه زیارت کنی این کار را بکن. گفتم این مقدار نمی رسم؛ زیرا من با دست و بازویم کار می کنم [علی بن میمون، زرگر بوده است] و کارهای مردم در دست من است و نمی توانم یک روز هم از مغازه ام غیبت کنم. فرمود تو و هر کس که با بازویش کار می کند عذر دارید، مقصود من کسی است که با دست و بازویش کار نمی کند واگر هر هفته هم بیرون برود بر او گران نمی آید هشیار باشید که او نزد خدا و پیامبرش در روز قیامت، عذری ندارد. گفتم: اگر به جای خود، مردی را برای زیارت روانه کنم جایز است؟ فرمود: آری؛ و [اگر] خودش برود پاداش بیشتر و برکت بیشتری نزد خدایش دارد. پروردگارش او را می بیند که