- تقدیم به 1
- دیباچه 2
- شناسنامه امام حسین علیه السلام 3
- بصیرت، هشیار و هوشیاری 4
- اشاره 4
- بصیرت، هشیار و هوشیاری 5
- راهکارهایی برای زیارت با معرفت 9
- توجه و دقت به محتوای زیارت ها 10
- اشاره 11
- فضیلت زیارت سید الشهداء علیه السلام 11
- فضیلت زیارت سید الشهداء علیه السلام 12
- آیا دوست نداری؟ 13
- چهار هزار فرشته 13
- برترین اعمال 15
- جامانده از حج 15
- پیام آور خدا 15
- حق خدا و رسول 16
- هر قدم 16
- دستور به زیارت 16
- ایمان ناقص 17
- زیارت واجب 17
- ادعای شیعه ما! 17
- چقدر جفا؟ 18
- خیر فراوان 18
- جبران هزینه 19
- فرود فرشتگان 19
- یک سال و یک عمر 20
- میان من و حسین علیه السلام ! 20
- چه کسی برود؟ 21
- قدم با معرفت 22
- قدم بی تکبر 22
- فقیر و توانگر 22
- ملاقات خدا 23
- دعای مستجاب 23
- حق و حرمت 24
- بشارت 24
- زائر خوشبخت 25
- روز شمار عمر 25
- کشته اشک 25
- دعای ملکوتیان 26
- تعجب! 26
- آتش و هیزم 26
- مرا می شناسی؟ 27
- شوق زیارت 27
- آیا اهل بهشتی؟ 27
- ضامن حاجت ها 28
- رئیس شیعه 28
- انگشت نما 29
- حج فقرا 29
- زیارت از راه دور 30
- جامانده های از زیارت 30
- سخنانی از امام حسین علیه السلام 32
- اشاره 32
- بلای تدریجی 33
- مالت را بخور! 34
- آنچه پسندی 35
- سخن مناسب 35
- دوستان چهار دسته اند 36
- من از شیعیانم 37
- دانشمند کیست؟ 38
- مرگ یعنی خوشبختی 39
- دین زبانی 39
- خورش سگان 40
- کدام عبادت؟ 41
- معذرت می خواهم 41
- سلام 42
- اشاره 42
- موعظه با دو حرف 43
- چند احکام «سلام» 43
- قناعت و سلامتی 44
- کلید مدارا 44
- احکام زیارت 45
- کتاب نامه 53
امیر مؤمنان علیه السلام در بیانی شیوا می فرمایند: أَجْمِلُوا فِی الْخِطَابِ تَسْمَعُوا جَمِیلَ الثَّوَابِ؛ «زیبا سخن بگویید تا پاسخ زیبا بشنوید». (1)
آن گوی مرا که دوست داری گر خَلق تو را همان بگویند (ناصرخسرو)
در ادامه حدیث امام علیه السلام می فرمایند: وَاعْمَلْ عَمَلَ رَجُلٍ یَعْلَمُ أَنَّهُ مَأْخُوذٌ بِالْإِجْرَامِ مَجْزِیٌّ بِالْإِحْسَانِ؛ «و همانند بنده ای رفتار کن که می داند به گنهکاری خود گرفتار می شود و به نیک رفتاری خود پاداش می گیرد». (2)
رفتارت همانند کسی باشد که می داند و یقین دارد اگر گناه کند به عقاب آن گرفتار می شود و اگر کار نیک و شایسته انجام دهد به ثواب و پاداش آن می رسد.
دوستان چهار دسته اند
امام حسین علیه السلام در سخنی گویا دوستان را به چهار دسته تقسیم می کنند: الْإِخْوَانُ أَرْبَعَهٌ فَأَخٌ لَکَ وَلَهُ وَأَخٌ لَکَ وَأَخٌ عَلَیْکَ وَأَخٌ لَا لَکَ وَلَا لَهُ فَسُئِلَ عَنْ مَعْنَی ذَلِکَ فَقَالَ علیه السلام الْأَخُ الَّذِی هُوَ لَکَ وَلَهُ فَهُوَ الْأَخُ الَّذِی یَطْلُبُ بِإِخَائِهِ بَقَاءَ الْإِخَاءِ وَلَا یَطْلُبُ بِإِخَائِهِ مَوْتَ الْإِخَاءِ فَهَذَا لَکَ وَلَهُ لِأَنَّهُ إِذَا تَمَّ الْإِخَاءُ طَابَتْ حَیَاتُهُمَا جَمِیعاً وَإِذَا دَخَلَ الْإِخَاءُ فِی حَالِ التَّنَاقُضِ بَطَلَ جَمِیعاً وَالْأَخُ الَّذِی هُوَ لَکَ فَهُوَ الْأَخُ الَّذِی قَدْ خَرَجَ بِنَفْسِهِ عَنْ حَالِ الطَّمَعِ إِلَی حَالِ الرَّغْبَهِ فَلَمْ یَطْمَعْ فِی الدُّنْیَا إِذَا رَغِبَ فِی الْإِخَاءِ فَهَذَا مُوَفِّرٌ عَلَیْکَ بِکُلِّیَّتِهِ وَالْأَخُ الَّذِی هُوَ عَلَیْکَ فَهُوَ الْأَخُ الَّذِی یَتَرَبَّصُ بِکَ الدَّوَائِرَ وَیُغَشِّی [یُفْشِی] السَّرَائِرَ وَیَکْذِبُ عَلَیْکَ بَیْنَ الْعَشَائِرِ وَیَنْظُرُ فِی وَجْهِکَ نَظَرَ الْحَاسِدِ فَعَلَیْهِ لَعْنَهُ الْوَاحِدِ وَالْأَخُ الَّذِی لَا لَکَ وَلَا لَهُ فَهُوَ الَّذِی قَدْ مَلَأَهُ اللَّهُ حُمْقاً فَأَبْعَدَهُ سُحْقاً فَتَرَاهُ یُؤْثِرُ نَفْسَهُ عَلَیْکَ وَیَطْلُبُ شُحّاً مَا لَدَیْکَ؛ «برادران چهار دسته اند، برادری که به سود تو و خود اوست، و برادری که به سود توست و برادری که به ضرر توست، و برادری که نه به سود توست و نه بسود خودش. از او معنی این را پرسیدند فرمود: برادری که سودش
1- تصنیف غُرَرُالحِکم و دُرَرُالکَلِم، ح 2568
2- کنز الفوائد، ج2، ص32.