- تقدیم به 1
- دیباچه 2
- شناسنامه امام حسین علیه السلام 3
- بصیرت، هشیار و هوشیاری 4
- اشاره 4
- بصیرت، هشیار و هوشیاری 5
- راهکارهایی برای زیارت با معرفت 9
- توجه و دقت به محتوای زیارت ها 10
- فضیلت زیارت سید الشهداء علیه السلام 11
- اشاره 11
- فضیلت زیارت سید الشهداء علیه السلام 12
- آیا دوست نداری؟ 13
- چهار هزار فرشته 13
- برترین اعمال 15
- جامانده از حج 15
- پیام آور خدا 15
- هر قدم 16
- دستور به زیارت 16
- حق خدا و رسول 16
- ایمان ناقص 17
- ادعای شیعه ما! 17
- زیارت واجب 17
- چقدر جفا؟ 18
- خیر فراوان 18
- جبران هزینه 19
- فرود فرشتگان 19
- یک سال و یک عمر 20
- میان من و حسین علیه السلام ! 20
- چه کسی برود؟ 21
- قدم با معرفت 22
- قدم بی تکبر 22
- فقیر و توانگر 22
- ملاقات خدا 23
- دعای مستجاب 23
- حق و حرمت 24
- بشارت 24
- کشته اشک 25
- روز شمار عمر 25
- زائر خوشبخت 25
- تعجب! 26
- دعای ملکوتیان 26
- آتش و هیزم 26
- شوق زیارت 27
- مرا می شناسی؟ 27
- آیا اهل بهشتی؟ 27
- ضامن حاجت ها 28
- رئیس شیعه 28
- انگشت نما 29
- حج فقرا 29
- زیارت از راه دور 30
- جامانده های از زیارت 30
- سخنانی از امام حسین علیه السلام 32
- اشاره 32
- بلای تدریجی 33
- مالت را بخور! 34
- آنچه پسندی 35
- سخن مناسب 35
- دوستان چهار دسته اند 36
- من از شیعیانم 37
- دانشمند کیست؟ 38
- مرگ یعنی خوشبختی 39
- دین زبانی 39
- خورش سگان 40
- کدام عبادت؟ 41
- معذرت می خواهم 41
- سلام 42
- اشاره 42
- موعظه با دو حرف 43
- چند احکام «سلام» 43
- کلید مدارا 44
- قناعت و سلامتی 44
- احکام زیارت 45
- کتاب نامه 53
شیعه و پیرو حقیقی به زبان نیست، بلکه به عمل و کردار صحیح است. و تنها منحصر به کارهای نیک نیست، بلکه باید از کارهای ناشایست و ناپسند نیز دوری کرد.
در این راستا امام صادق علیه السلام می فرمایند: لَیْسَ مِنْ شِیعَتِنَا مَنْ قَالَ بِلِسَانِهِ وَخَالَفَنَا فِی أَعْمَالِنَا وَآثَارِنَا وَلَکِنْ شِیعَتُنَا مَنْ وَافَقَنَا بِلِسَانِهِ وَقَلْبِهِ وَاتَّبَعَ آثَارَنَا وَعَمِلَ بِأَعْمَالِنَا أُولَئِکَ شِیعَتُنَا؛ «کسی که با زبان مدّعی پیروی از ماست و در عمل و نحوه زندگی با ما مخالفت می کند، شیعه ما نیست. شیعه ما کسی است که با زبان و دل با ما همراه است و دنبال ما حرکت می کند و در عمل از ما پیروی می نماید. آنان پیروان راستین ما هستند». (1)
دانشمند کیست؟
امام حسین علیه السلام در تعریف شخص دانا و دانشمند چنین می فرمایند: لو أنَّ العالِمَ کُلَّما قالَ أحسَنَ وأصابَ، لأوشَک أن یُجَنَّ مِنَ العُجبِ، وإنَّما العالِمَ مَن یَکثُرُ صَوابُهُ؛ «اگر همه گفته های عالِم، نیکو و درست بود، ممکن بود که از خودبینی دیوانه شود؛ بلکه همانا عالم، کسی است که گفته های درستش فراوان باشد». (2)
همچنین در سخنی شیوا نشانه دانشمند بودن را چنین بیان می کنند: مِنْ دَلَائِلِ الْعَالِمِ انْتِقَادُهُ لِحَدِیثِهِ وَعِلْمُهُ بِحَقَائِقِ فُنُونِ النَّظَرِ؛ «از نشانه های دانشمند، نقد کردن گفته خود و آگاهی به حقائق فن های مناظره است». (3)
1- وسائل الشیعه، ج15، ص247.
2- محاضرات الأدباء، ج1، ص50.
3- تحف العقول، ص248.