پیاده تا کربلا: آداب و فضائل زیارت سیدالشهدا (علیه السلام) صفحه 39

مرگ یعنی خوشبختی

امام حسین علیه السلام می فرمایند: إِنِّی لَا أَرَی الْمَوْتَ إِلَّا سَعَادَهً وَلَا الْحَیَاهَ مَعَ الظَّالِمِینَ إِلَّا بَرَما؛ «من مرگ را جز خوشبختی و زندگی با ستمکاران را جز ملامت نمی بینم». (1)

به عبارتی دیگر: مرگ سرخ بهتر از زندگی سیاه است.

دین زبانی

امام حسین علیه السلام می فرمایند: إِنَّ النَّاسَ عَبِیدُ الدُّنْیَا وَالدِّینُ لَعْقٌ عَلَی أَلْسِنَتِهِمْ (2) یَحُوطُونَهُ مَا دَرَّتْ مَعَایِشُهُمْ فَإِذَا مُحِّصُوا بِالْبَلَاءِ قَلَّ الدَّیَّانُونَ؛ «به راستی مردم دنیاپرستند و دین [فقط] بر سر زبان ایشان است، آن را تا آنجا که دستمایه تأمین زندگی ایشان است بچرخانند و چون به آزمونی گرفتار آیند دینداران [راستین] اندک اند» (3)

گاهی اوقات گرفتار این ضرب المثل مشهور می شویم «تا پول داری رفیقتم، قربون بند کیفتم». دین و احکام آن را تا زمانی که به مال و ثروت و جاه و مقام ما آسیبی نرساند دوست داریم و سخن از دین داری می زنیم. و یا تا زمانی که بتوانیم به وسیله دین کسب رزق و روزی و... داشته باشیم دین دار هستیم، اما اگر مقداری روزگار به ما روی خوش نشان ندهد و یا نیاز باشد هزینه واجبی (خمس، زکات و...)را پرداخت کنیم، از دیانت ما نیز کاسته می شود؛ چرا که دین را از روی اخلاص و بصیرت نپذیرفتیم. همانند نامه های (فدایت شوم) زیادی که به امام حسین علیه السلام نوشته شد و لکن همین که (هوا ابری شد) و جان و مال خود را در خطر دیدند، دست از امام و رهبر خویش برداشتند و وی را تنها گذاشتند.

1- تحف العقول، ص245.
2- در پاره ای نسخه ها به جای «لعق علی السنتهم»، [لغو علی السنتهم - بیهوده ای بر زبانشان] آمده است.
3- تحف العقول، ص245.