نهج الکرامه (گفته ها و نوشته های امام حسین علیه السلام) صفحه 157

1- 156. تحف العقول، ص 246، بحارالانوار، ج 78، ص 118، ح 9؛ ترجمه الحسین علیه السلام، ص 199.

فَکَتَبَ یا أَبا عَبْدِ اللَّهِ! إِنَّ لِفُلانٍ عَلَیَّ خَمْسَ مِائَهِ دینارٍ وَ قَدْ أَلَحَّ بی، فَکَلِّمْهُ یَنْظُرُنی إِلی مَیْسَرَهٍ فَلَمَّا قَرَأَ الْحُسَیْنُ عَلَیهِ السَّلامُ الرُّقْعَهَ، دَخَلَ إِلی مَنْزِلِهِ فَأَخْرَجَ صُرَّهً فیها أَلْفَ دینارٍ وَقالَ عَلَیهِ السَّلامُ لَهُ:

أَمَّا خَمْسَ مِائَهٍ فَاقْضِ بِها دَیْنَکَ، وَ أَمَّا خَمْسَ مِائَهٍ فَاسْتَعِنْ بِها عَلی دَهْرِکَ، وَ لا تَرْفَعْ حاجَتَکَ إِلّا إِلی أَحَدِ ثَلاثَهٍ:

إِلی ذی دینٍ أَوْ مُرُوَّهٍ أَوْ حَسَبٍ.

فَأَمَّا ذُو الدّینِ فَیَصُونُ دینَهُ، وَ أَمَّا ذُو الْمُرُوَّهِ فَإِنَّهُ یَسْتَحْیی لِمُرُوَّتِهِ، وَ أَمَّا ذُو الْحَسَبِ فَیَعْلَمُ أَنَّکَ لَمْ تُکْرِمْ وَجْهَکَ أَنْ تَبْذُلَهُ لَهُ

مرد در خواست کننده در نامه ای نوشت: ای اباعبدالله! فلانی پانصد دینار از من طلبکار است و برگرفتن آن اصرار دارد به او بگو تا زمانی که توانایی مالی پیدا کنم به من مهلت دهد. وقتی امام حسین علیه السلام نامه را خواند به منزل رفت و کیسه ای آورد که هزار دینار در آن بود. همه را به مرد نیازمند داد و به او فرمود:

با پانصد دینار آن وام خود را بپرداز و با پانصد دینار دیگر زندگی خود را اداره کن و جز از یکی از این سه کس در خواست نکن:

مرد دین دار یا صاحب مروّت و یا اصیل و خانواده دار.

اما فرد دین دار به هنگام درخواست دیگران، با کمک به آنها دینش را حفظ می کند و انسان با مروّت به خاطر مروّتی که دارد از کمک نکردن شرم دارد و انسان اصیل می داند که تو با درخواستی که کردی از آبروی