نهج الکرامه (گفته ها و نوشته های امام حسین علیه السلام) صفحه 189

قالَ: فَقامَ الْأَعْرابیُّ وَ هُوَ یَقُولُ:

مَسَحَ النَّبیُّ جَبینَهُ

فَلَهُ بَریقٌ فِی الْخُدُودِ

أَبَواهُ مِنْ أَعْلا قُرَیْشٍ

وَ جَدُّهُ خَیْرُ الْجُدُودِ.(1)

یک توصیه پزشکی

تَوْصِیَّهٌ طِبیَّهٌ

عَنْ عَلیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ علیه السلام أَنَّ رَجُلاً إِشْتَکی إِلی أَبی عَبْدِاللَّهِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍ علیهما السلام فَقالَ: یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ إِنّی أَجِدُ وَجَعاً فی عَراقیبیْ قَدْ مَنَعَنی مِنَ النُّهوضِ إِلَی الصَّلاهِ. قالَ علیه السلام:

فَما یَمْنَعُکَ مِنَ الْعَوْذَهِ؟

مرد عرب برخاست در حالی که این اشعار را می سرود:

پیامبر دست بر پیشانی او کشید، پس درخششی در چهره دارد.

پدر و مادرش از بهترین طایفه قریش اند و جدش (محمدصلی الله علیه وآله) بهترین جدهاست.

مردی به اباعبدالله حسین بن علی علیهما السلام شکایت کرد و گفت: ای پسر رسول خدا! من دردی را در عصب های پای خود دارم که مرا از بلند شدن برای نماز باز می دارد. امام علیه السلام فرمود:

چه چیز تو را از استفاده از تعویذ باز می دارد؟