نهج الکرامه (گفته ها و نوشته های امام حسین علیه السلام) صفحه 217

وَحَوْلُکَ مَنْ لا یُؤْمِنُ فی صُحْبَتِهِ، وَ لا یَعْتَمِدُ فی دینِهِ وَقَرابَتِهِ.

وَ تَتَخَطَّاهُمْ إِلی مُسْرِفٍ مَفْتُونٍ. تُریدُ أَنْ تَلْبِسَ النَّاسَ شُبْهَهً یَسْعَدُ بِهَا الْباقی فی دُنْیاهُ وَ تَشْقی بِها فی آخِرَتِکَ. إِنَّ هذا لَهُوَالْخُسْرانُ الْمُبینُ وَأَسْتَغْفِرُ اللَّهَ لی وَلَکُمْ.(1)

سرزنش معاویه و افشای یزید

ذَمُّ مُعاوِیَهَ وَ إِفْشاءُ یَزیدَ

8 - کَتَبَ الْحُسَیْنُ عَلَیهِ السَّلامُ إِلی مُعاوِیَهَ کِتاباً یُقَرِّعُهُ فیهِ وَ یُبَکِّتُهُ

ملازمت خود در امر حکومت پذیرفته ای در حالی که در اطراف تو کسی وجود دارد که صلاحیت همراهی اش را تصدیق نمی کند و به دین او و نزدیکی اش با تو اعتماد ندارد.

تو می خواهی مردم را نسبت به اسراف گری گمراه به خطا اندازی. تو می خواهی لباس شبهه و تردید را بر ذهن و دل مردم بپوشانی تا کس دیگری به دنیای خود برسد و تو با این کار خود در آخرت بدبخت گردی. این خسارتی آشکار است و من برای خود و شما از خداوند آمرزش می خواهم.

8 - امام حسین علیه السلام نامه ای به معاویه نوشت و او را مورد سرزنش قرار داد و بر اعمالی که انجام داده بود ملامت کرد.