لمعة من بلاغة الحسین علیه‌السلام‌ صفحه 16

فقال عليه‌السلام: (لولم اعجل لاخذت).ثم سأله عن الناس بالكوفة، فعرفه بان السيوف عليه، فقال عليه‌السلام:(لله الامر من قبل و من بعد) و كل يوم ربنا هو في شأن، ان نزل القضاء بما نحب، فنحمد الله علي نعمائه، و هو المستعان علي ادآء الشكر، و ان حال القضآء دون الرجآء، فلم يبعد من كان الحق نيته، و التقوي سيرته [56] .ثم سلم عليه و افترقا.

از سخنان آن حضرت به فرزدق در مسير عراق

(فرزدق از آن حضرت پرسيد كه چه شد از حج منصرف شديد؟)فرمودند: اگر منصرف نشوم و با عجله از مكه خارج نشوم دستگير خواهم شد. سپس حضرت از مردم كوفه پرسيد.او پاسخ داد؛ شمشيرهايشان عليه توست.حضرت فرمود: همانا تمام امور از آن خداست و خداوند هر روز در كاري است؛ اگر قضاي الهي بر آنچه كه ما دوست داريم تعلق گرفت، خدا را بر نعمت‌هايش شكر مي‌كنيم، و اوست كه ما را بر اداي شكر كمك مي‌كند،و اگر قضاي الهي، غير از خواسته‌ي ما باشد، كسي كه نيتش حق و تقوا سيره‌ي اوست ناراحت نمي‌شود (سپس او بر حضرت سلام كرد و از يكديگر جدا شدند).

و من خطبة له خطبها بذي حسم لما منعه الحر و اصحابه عن قدومه

اشاره

الي الكوفة و الرجوع الي المدينة، فحمدالله و اثني عليه، ثم قال:ايها الناس انها معذرة الي الله و اليكم، اني لم اتكم حتي اتتني كتبكم، و رسلكم ان: اقدم الينا فليس لنا امام، لعل الله ان يجعلنا بك علي الهدي، فقد جئتكم فان تعطوني ما اطمئن اليه من عهودكم اقدم مصركم، و ان لم تفعلوا او كنتم بمقدمي كارهين، انصرفت عنكم الي المكان الذي اقبلت منه [57] .

از خطبه‌هاي آن حضرت در ذي حسم

(اين خطبه را در محلي به نام ذي حسم ايراد فرمود، هنگامي كه حر بن يزيد رياحي و يارانش از ورود حضرت به كوفه و بازگشتن به مدينه جلوگيري مي‌نمودند. حضرت پس از حمد و ثناي الهي فرمود:)اي مردم! حجت الهي در نزد شما تمام است، نزد شما نيامدم مگر اين كه نامه‌هاي شما به دستم رسيد كه در آنها نوشته بوديد: ما امام و رهبر نداريم و تو نزد ما بيا، تا خداوند ما را به سبب تو هدايت نمايد.حال من نزد شما آمدم، چنانچه به عهد خود وفا داريد، كنار شما خواهم ماند و اگر چنين نيست و از آمدنم ناراحتيد به مدينه باز مي‌گردم.

و من خطبة له بذي حسم

اشاره