مقتل الحسین به روایت شیخ صدوق(قدس سره): امام حسین علیه السلام و عاشورا از زبان معصومان علیهم السلام صفحه 15

به من رسیده است که یک ماهی از ماهیان دریا که طمسوس نام دارد و بزرگ ماهیان است و او را هفتصد هزار دم باشد و بر پشتش هفتصد هزار گاو زندگی کنند که هر یک از آنها بزرگتر از این دنیا باشند و هر یک را هفتصد هزار شاخ از زمرد سبز باشد با این همه راه رفتن آنها را این ماهی احساس نکند، این ماهی بزرگ در میلاد پیامبرصلی الله علیه و آله چنان از شادی به جنب و جوش افتاد و رقصید که اگر خدای تبارک و تعالی او را نگه نمی داشت زیر و رو می شد.و نیز خبرش به من رسیده است که در روز میلاد پیامبر صلی الله علیه و آله کوهی نماند مگر این که همسان خود را ندا کرد و بشارت داد. و می گفت: لا اله الا الله به جانم سوگند همه ی کوهها به احترام محمد صلی الله علیه و آله به کوه ابوقبیس تعظیم کردند. و همه ی درختها با انواع شاخه ها و میوه هایش به خاطر شادی و خوشحالی از [ صفحه 115] میلاد او، تا چهل روز در تقدیس و مقدس بودند و میان آسمان و زمین هفتاد ستون از انواع نورها برافراشته شد که هیچ یک نظیر دیگری نبود. و آدم که از تلخی مرگ پژمرده بود تا میلاد او را به وی مژده دادند، جانی تازه گرفت و زیبایی اش هفتاد چندان شد.همچنین به من خبر رسیده است که رود کوثر در بهشت به جزر و مد افتاد تا آنجا که هفتصد هزار کاخ از کاخهای در و یاقوت، نثار میلاد محمد صلی الله علیه و آله

کرد. آن روز، روز سخت ابلیس بود که به زنجیر کشیده شد و تا چهل روز زندانی شد و تا چهل روز تختش سرنگون بود. همه ی بت ها شکسته شدند و به غلغله و ولوله افتادند. از کعبه صدایی شنیده شد که می گفت: ای آل قریش! شما را مژده رسان و بیم دهنده ای آمد، عزت جاودانه و بهره ی بزرگتر با او است و او سرآمد پیامبران است. نیز در کتاب های آسمانی می بینیم که پس از او عترتش، برترین مردمانند.مادام که از عترت او، شخصی در سرای این جهان راه می رود مردم از عذاب و بلای آسمانی در امان اند.معاویه گفت: ای ابااسحاق! عترت او کیست؟ کعب گفت: فرزندان فاطمه، معاویه تا این سخن را شنید رخ درهم کشید و لب گزید و شروع کرد با ریش خود بازی کند. کعب افزود: ما در کتاب های آسمانی، وصف دو فرزند دلبند او را که به زودی شهید شوند نیز می یابیم، آن دو پسران عزیز فاطمه اند، آنها را بدترین مردم می کشند. معاویه پرسید چه کسی آنها را می کشد؟ گفت: [ صفحه 116] مردی از قریش. [107] معاویه بلافاصله بلند شد و گفت: ما برخاستیم، اگر می خواهید شما نیز بلند شوید! [108] .

حدیث صحیفه ی آسمانی

عن أبی عبدالله الصادق علیه السلام قال: إن الله عزوجل أنزل علی نبیه کتابا قال أن یأتیه الموت، فقال: یا محمد! هذا الکتاب وصیتک إلی النجیب من أهلک. فقال: و من النحیب من أهلی یا جبرئیل؟ فقال: عی بن أبی طالب.و کان علی الکتاب خواتیم من ذهب، فدفعه النبی إلی علی علیه السلام و أمره أن یفک خاتما منها و یعمل بما فیه، ففک خاتما و عمل بما فیه، ثم دفعه إلی

ابنه الحسن علیه السلام ففک خاتما و عمل بما فیه، ثم دفعه إلی الحسین علیه السلام ففک خاتما فوجد فیه: أن أخرج بقومک الی الشهاده، فلا شهاده لهم إلا معک، و اشتر نفسک لله عزوجل، ففعل، ثم دفعه الی علی بن الحسین علیه السلام ففک خاتما فوجد فیه: أصمت و الزم منزلک (و اعبد ربک حتی یاتیک الیقین) [109] ، ففعل، ثم دفعه الی محمد بن علی علیه السلام ففک خاتما فوجد فیه: حدث الناس و أفتهم و لاتخافن ألا الله، فإنه لاسبیل لأحد علیک، ثم دفعه إلی ففککت خاتما فوجدت فیه: حدث الناس و أفتهم و انشر علوم أهل بیتک و صدق آبائک الصالحین و لاتخافن أحد إلا الله و أنت فی حرز و أمان، [ صفحه 117] ففعلت، ثم أدفعه إلی موسی بن جعفر، و کذلک یدفعه موسی إلی الذی من بعده، ثم کذلک أبدا إلی قیام المهدی علیه السلام. [110] .از امام صادق علیه السلام نقل است که گفت: «پیش از آن که مرگ به سراغ پیامبر بیاید، خدای عزوجل نوشته ای بر وی فرستاد و گفت: یا محمد، این نامه، وصیت تو است بر نجیب خاندانت. گفت: یا جبرئیل! نجیب خانواده ی من چه کسی است؟گفت: یا علی بن ابی طالب.پیامبر آن نامه را که مهرهایی از طلا داشت، به علی علیه السلام داد و او فرمود، مهری از آن بگشاید و به آن چه که در آن نوشته شده، عمل کند. علی علیه السلام مهری را برداشت و به آن چه که در آن بود عمل کرد و سپس آن را به پسرش، حسن علیه السلام داد و او نیز مهری را گشود و به آن چه که در آن بود اقدام

کرد، سپس آن را به حسین علیه السلام داد و او هم مهری را باز کرد و دید که در آن نوشته شده است: «با قوم خود به سوی شهادت روانه شو که آنان را جز با تو، شهادتی نباشد و خود نیز جانت را به خدای عزوجل بفروش!» حسین نیز همان کرد و سپس آن نوشته را به علی بن الحسین علیه السلام داد و او نیز مهری را برگشود و دید که در آن نوشته شده است: «سکوت کن و در خانه ات بنشین، و پروردگارت را عبادت کن تا مرگ تو را دریابد» او نیز چنان کرد و پس از خود، آن را به محمد بن علی علیه السلام داد، او نیز مهری را باز کرد و دید که در آن نوشته است: «با مردم سخن بگوی، آنان را فتوا ده، و هرگز از کسی، جز خدا نترس که کس را چیرگی بر تو نرسد. او هم، چنان کرد و آن [ صفحه 118] را پس از خود به من سپرد و من مهری را باز کردم و دیدم که در آن نوشته شده است: «با مردم سخن بگوی، آنان را فتوا ده، دانش های خاندانت را منتشر ساز، نیای نیکوکارت را تصدیق و نأیید کن و از کسی، جز خدا، نترس که تو در امن و امانی.» من هم چنین کردم و پس از خود، آن را به موسی بن جعفر دادم، همچنین او نیز آن را به امام بعد از خود، خواهد داد، و این، همواره ادامه خواهد داشت تا حضرت مهدی (عج) قیام کند. [ صفحه 123]

در مسیر شهادت

امتناع از بیعت

عن عبدالله بن منصور و کان

رضیعا لبعض ولد زید بن علی، قال: سألت جعفر بن محمد بن علی بن الحسین علیه السلام فقلت: حدثنی عن مقتل ابن رسول الله صلی الله علیه و آله فقال: حدثنی أبی، قال لما حضرت معاویه الوفاه دعا إبنه یزید فأجلسه بین یدیه، فقال له: یا بنی إنی ذللت لک الرقاب الصعاب، و وطدت لک البلاد و جعلت الملک و ما فیه لک طعمه و إنی أخشی علیک من ثلاثه نفر یخالفون علیک بجهدهم و هم: عبدالله بن عمر بن الخطاب و عبدالله بن الزبیر و الحسین بن علی، فأما عبدالله بن عمر فهو معک فألزمه و لاتدعه. و اما عبدالله بن زبیر فقطعه إن ظفرت به إربا إربا فإنه یجثوا لک یجثوا الأسد لفریسته و یواربک مواربه الثعلب للکلب. و أما الحسین فقد عرفت خظه من رسول الله و هو لحم رسول الله و دمه، و قد علمت لامحاله أن أهل العراق سیخرجونه إلیهم ثم یخذلونه و یضیعونه، فإن ظفرت به فاعرف حقه و منزلته من رسول الله و التؤاخذه بفعله و مع فإن لنا به خلطه و رحما و إیاک إن تناله بسوء أویری منک مکروها.قال: فلما هلک معاویه و تولی الامر بعده یزید، بعث عامله علی مدینه [ صفحه 124] رسول الله صلی الله علیه و آله و هو عمه عتبه بن أبی سفیان [111] ، فقدم المدینه و علیها مروان بن الحکم و کان عامل معاویه. فأقامه عتبه من مکانه و جلس فیه، لیفذ فیه أمر یزید، فهرب مروان فلم یقدر علیه. و بعث عتبه الی الحسین بن علی علیه السلام، فقال: إن أمیرالمؤمنین أمرک أن تبایع له. فقال الحسین علیه السلام: یا عتبه قد علمت أنا أهل بیت الکرامه