نهج الکرامه (گفته ها و نوشته های امام حسین علیه السلام) صفحه 11

1- 3. بحارالانوار، ج 4، ص 301؛ تحف العقول، ص 44.

غَیْرَ الْجَمیلِ.

یَابْنَ الْأَزْرَقِ!

أَصِفُ إِلهی بِما وَصَفَ بِهِ نَفْسَهُ وَأُعَرِّفُهُ بِما عَرَّفَ بِهِ نَفْسَهُ:

لا یُدْرَکُ بِالْحَواسِّ وَلا یُقاسُ بِالنَّاسِ.

فَهُوَ قَریبٌ غَیْرَ مُلْتَصِقٍ، وَ بَعیدٌ غَیْرَ مُتَقَصٍّ.

یُوَحَّدُ وَ لا یُبَعَّضُ، مَعْرُوفٌ بِالْآیاتِ، مَوْصُوفٌ بِالْعَلاماتِ، لا إِلهَ إِلّا هُوَ الْکَبیرُ الْمُتَعالُ.(1)

راست گمراه می گردد و سخنان ناپسند می گوید.

ای پسر ازرق!

من خدا را آن گونه که خود توصیف کرده است وصف می کنم و آن چنان که خود معرفی کرده است معرفی می نمایم:

با حواس درک نمی شود و با مردم مقایسه نمی گردد.

به موجودات نزدیک است بدون آن که به آنها پیوسته باشد، و از آنان دور است بدون آن که فاصله ای داشته باشد.

یکتا و بی مانند است و ترکیب نمی پذیرد، با نشانه های آفرینش شناخته می شود و با علائم خلقت وصف می گردد. خدایی جز او نیست و بزرگ و بلند مرتبه است.