نهج الکرامه (گفته ها و نوشته های امام حسین علیه السلام) صفحه 231

1- 226. تاریخ الطبری، ج 4، ص 292؛ حوادث سنه - 60؛ مقتل الحسین علیه السلام لابی مخنف الازدی، ص 70 .

أَلا تَرَوْنَ أَنَّ الْحَقَّ لا یُعْمَلُ بِهِ، وَ أَنَّ الْباطِلَ لا یُنْتَهی عَنْهُ، لِیَرْغَبَ الْمُؤْمِنُ فی لِقاءِ اللَّهِ مُحِقّاً، فَإِنّی لا أَرَی الْمَوْتَ إِلَّا الْحَیاهَ، وَلاَالْحَیاهَ مَعَ الظَّالِمینَ إِلاَّ بَرَماً.

إِنَّ النَّاسَ عَبیدُ الدُّنْیا وَ الدّیْنُ لَعْقٌ عَلی أَلْسِنَتِهِمْ یَحُوطُونَهُ ما دَرَّتْ مَعائِشُهُمْ، فَإِذا مُحِّصُوا بِالْبَلاءِ قَلَّ الدَّیَّانُونَ.(1)

سخنرانی اول برای حرّ و لشکرش

أَلْخُطْبَهُ الْأُولی لِلْحُرِّوَعَسْکَرِهِ

19 - إِذا صَلَّی الْحُسَیْنُ عَلَیهِ السَّلامُ بِالْعَسْکَرَیْنِ فی مَسیرِهِ بِکَرْبَلاءَ، قامَ وَ حَمِدَ اللَّهَ وَ أَثْنی عَلَیهِ ثُمَّ قالَ علیه السلام:

است. آیا نمی بینید که به حق عمل نمی شود و از باطل نهی نمی گردد؟ پس حق است که مؤمن در این وضعیت خواهان مرگ باشد.

به راستی من مرگ را جز سعادت و زندگی با ستمکاران را جز ذلت نمی بینم، همانا مردم بنده دنیا هستند و دین بر سر زبان آنهاست، تا وقتی زندگی آنها تأمین است آن را می چرخانند و چون به بلا آزمایش شوند دین داران کم می شوند.

19 - وقتی امام حسین علیه السلام در مسیر خود به سوی کربلا، نماز ظهر را در منزلگاه «شراف» با یاران خود و حر و لشکرش اقامه کرد برخاست و حمد و ثنای خدا گفت و آن گاه فرمود: