نهج الکرامه (گفته ها و نوشته های امام حسین علیه السلام) صفحه 275

محسنٌ باحسانه و مُسی ءٌ با ساءته.

این روایت در کتاب من لایحضره الفقیه، ج 1، ص 511 و ج 2، ص 174 - تحف العقول، ص 110 - بحارالانوار، ج 91، ص 110 و اقبال الاعمال سیدبن طاووس، ج 1، ص 467 از امام حسن علیه السلام نقل شده و در کتاب کافی، ج 4، ص 181 از امام رضاعلیه السلام بیان شده است اما در کتاب وسائل الشیعه، ج 5، ص 140 به نقل از کتاب «من لایحضره الفقیه» به امام حسین علیه السلام نسبت داده شده است که با توجه به معلوم بودن منبع وسایل الشیعه معلوم می شود این نسبتِ اشتباه از تشابه لفظی حسن و حسین علیهما السلام به هنگام خواندن یا نوشتن صورت گرفته است. و کتاب هایی نظیر کلمات الامام الحسین علیه السلام، ص 695 و فرهنگ سخنان امام حسین علیه السلام نیز که آن را به حسین بن علی علیهما السلام نسبت داده اند این اشتباه را تکرار کرده اند.

4 - روایات امام سجادعلیه السلام

تعدادی از روایات علی بن الحسین بن علی علیهما السلام به پدر بزرگوارش حسین بن علی علیهما السلام نسبت داده شده است که ضمن نقل هر کدام نتیجه بررسی های خود را پیرامون آنها بیان می کنیم.

1 - ان جمیع ما طلعت علیه الشمس فی مشارق الارض و مغاربها، بحرها و برها و سهلها و جبلها عند ولی من اولیاء الله و اهل المعرفه بحق الله کفیئ الظلال اولا حرٌّ یدع هذه اللّمّاظه لاهلها - یعنی الدنیا - فلیس لانفسکم ثمن الاّ الجنّه فلا تبیعوها بغیرها، فانّه من رضی من الله بالدنیا