نهج الکرامه (گفته ها و نوشته های امام حسین علیه السلام) صفحه 61

فَرِضاکُمْ کانَ لِمُحَمَّدٍ صَلَّی اللَّهُ عَلَیهِ وَآلِهِ رِضاً؟ اَوْ رِضا أَهْلِهِ کانَ لَهُ سَخَطاً؟

أَما وَاللَّهِ لَوْ أَنَّ لِلِسانٍ مَقالاً یَطُولُ تَصْدیقُهُ وَ فِعْلاً یُعینُهُ الْمُؤْمِنُونَ، لَما تَخَطَّأْتَ رِقابَ آلِ مُحَمَّدٍ. تَرْقی مِتْبَرَهُمْ وَ صِرْتَ الْحاکِمَ عَلَیْهِمْ بِکتابٍ نَزَلَ فیهِمْ، لا تَعْرِفُ مُعْجَمَهُ وَلا تَدْری تَأْویلَهُ، إِلاَّ سَماعَ الْآذانِ.

الْمُخْطِئُ وَ الْمُصیبُ عِنْدَکَ سَواءٌ، فَجَزاکَ اللَّهَ جزاکَ، وَسَأَلَکَ عَمَّا أَحْدَثْتَ سُؤالاً حَفِیّاً.(1)

آیا رضایت شما رضایت پیامبر و رضایت خاندان او سخط محمدصلی الله علیه وآله است؟

به خدا سوگند اگر زبان ها راست می گفتند و مؤمنین کمک می کردند، تو غاصبانه بر آل محمد حکومت نمی کردی، بر منبر آنها بالا روی و با کتابی که بر آنها نازل شده است بر آنان حکم کنی. کتابی که نه معنای آن را می دانی و نه به تأویل آن آگاهی جز آن که تنها صدای آن را می شنوی.

خطاکار و درست کار نزد تو یکسانند. خداوند آن گونه که سزاوار کیفری تو را کیفر دهد و از بدعت هایی که گذاردی پی در پی سؤال کند.