پیام های عاشورا صفحه 154

خورد، فرمود: «فُزْتُ وَ رَبِّ الْکَعَْبهِ»، چرا که برای اولیای الهی، شهادت برترین رستگاری و کامیابی است.

امام حسین «علیه السلام» در حرکت عاشورایی خویش، فوز و سعادت ابدی خود و یارانش را می دید، از این رو مشتاقانه به سوی این هدف می شتافت. در راه کوفه، وقتی طرمّاح با آن حضرت ملاقات و ایشان را از رفتن به کوفۀ پر آشوب منع کرد، امام فرمود:

ما با آنان قول و قراری داریم که دوست ندارم خُلف وعده کنم. اگر خداوند شرّ و فتنه را از ما دفع کرد، که لطف دیرینۀ اوست و اگر هم آن پیش آید که گریزی از آن نیست، آن هم فوز و شهادت است:

«... وَ انْ یَکُنْ مالابُدَّ مِنْهُ فَفَوْزٌ وَ شَهادهٌ انْ شاءَ اللّهُ»(1)

در سخن دیگری که از آن حضرت نقل شده است، در شب عاشورا خطاب به همراهان گوشه هایی از فرهنگ حیات و فلسفۀ مرگ و زندگی و سعادت اخروی را بیان فرمود، سپس افزود:

بدانید که تلخ و شیرین دنیا همه اش خواب و خیال است، بیداری و هشیاری در آخرت است. فائز و رستگار کسی است که در آخرت به سعادت برسد و بدبخت کسی است که به شقاوت آخرت گرفتار آید: «... وَ الفائز مَنْ فازَ فیٖها و الشَّقِیُّ مَنْ شَقی فیٖها»(2).

سخن معروف امام حسین علیه السلام: فَاِنّیٖ لا ارَی الْمَوْتَ الاّ سَعادَهً(3) نیز گویای بینش امام در مورد مفهوم و ماهیت سعادت و رستگاری است که امام آن

1- (1) - موسوعه کلمات الامام الحسین، ص 364.
2- (2) - بحار الانوار، ج 11، ص 150.
3- (3) - موسوعه کلمات الامام الحسین، ص 440. برخی این اشعار را به امام سجاد علیه السلام نسبت داده اند.