آیات ولایت در قرآن صفحه 150

در مقابل برخی از مسلمانان که به خدمت آن حضرت رسیدند و عرض کردند:

«اگر مشکلات مالی پیدا شد اموال ما بدون هیچ‌گونه قید و شرطی در اختیار تو می‌باشد» آیه فوق نازل شد «1» که پیامبر از هیچ کس در مقابل رسالت مزدی نمی‌طلبد.

«إِلَّا الْمَوَدَّةَ فی الْقربی»- پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله تنها یک چیز از مسلمانان، به عنوان اجر و مزد رسالت طلب کرد و آن «دوستی نزدیکانش» بود.

نتیجه این که، پیامبر اسلام در مقابل زحمات بیست و سه ساله‌ای که برای اسلام و مسلمانان کشید یک چیز درخواست کرد و آن «مودّت قُربی» بود.

«قربی» کیانند؟

«قربی» کیانند؟

تمام بحث در این آیه شریفه، پیرامون کلمه «قربی» و تفسیر آن دور می‌زند.

راستی منظور از قربی چه کسانی هستند، که پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله دوستی و مودّت آنها را به عنوان اجر و مزد رسالت از مسلمانان خواسته است؟

بعضی از دانشمندان و مفسّران خیلی ساده از کنار این آیه شریفه گذشته‌اند و به خویش زحمت تأمّل و تفکّر نداده‌اند و یا چون با پیشداوریهای آنان هماهنگ نبوده، چنین وانمود کرده‌اند! در حالی که آیه شریفه عمق زیادی دارد. برای پی بردن به عظمت آیه و آنچه در آن مطرح شده است، همین مسأله را از زبان سایر پیامبران علیهم السلام در قرآن مجید جستجو می‌کنیم.

اگر سری به سوره شعراء بزنیم، خواهیم دید که مسأله اجر و مزد رسالت قبل از پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله از زبان پنج تن از پیامبران بزرگ دیگر، حضرت نوح، هود، صالح، لوط، و شعیب علیهم السلام، نیز مطرح شده است. ولی آن بزرگواران هیچ اجر و مزدی، حتّی دوستی نزدیکان خویش را طلب نکرده‌اند! تمام این بزرگواران فرموده‌اند: