آیات ولایت در قرآن صفحه 200

شخص نیازمند به منزلش رفت. پس از ورود به منزل سری به آشپزخانه زد، جز غذایی که خانمش برای او و فرزندانش تهیّه کرده بود، چیزی نیافت!

مرد گفت: همسرم! بچّه‌ها را قبل از خوردن شام بخوابان! سپس غذا را بیاور.

همسرش بچّه‌ها را گرسنه خوابانید و سپس سفره را پهن کرد، صاحب‌خانه پس از آماده شدن شام، چراغ را خاموش کرد. و به همراه میهمان نیازمند مشغول خوردن غذا شد. او دستش را به سوی غذا دراز می‌کرد و بدون این که غذایی بردارد به نزدیک دهانش می‌برد تا میهمان متوجّه نشود او غذا نمی‌خورد و کاملًا سیر شود.

بدینسان او و خانواده‌اش آن شب را گرسنه خوابیدند و غذای مورد نیاز خود را به آن فقیر ایثار کردند.

روز بعد به خدمت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم رسید، پیامبر همین که او را دید فرمود:

دیشب با میهمانت چه کردی؟ آن مرد تمام داستان را برای حضرت تعریف کرد.

پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: به خاطر این ایثار تو دیشب آیه‌ای از قرآن بر من نازل شد.

حضرت سپس آیه فوق را تلاوت کرد «1».

بنابراین کسی که چنین بهانه‌جویی‌هایی را مطرح می‌کند تمام آیات قرآن را مطالعه نکرده است وگرنه باید می‌دانست که ایثار مقامی است به مراتب بالاتر از انفاق، که همگان سعادت آن را ندارند، و از صفات ویژه مؤمنان واقعی است.

علاوه بر این، حضرت علی علیه السلام در داستان سوره دهر فقط غذای خودش را به فقیر داد، نه غذای همه افراد خانواده؛ سپس حضرت فاطمه علیها السلام نیز با میل و اختیار غذایش را در اختیار نیازمند قرار داد، و امام حسن و امام حسین علیهما السلام نیز این کار را با میل و اختیار انجام دادند. و این نهایت ایثار است که در قرآن مجید ستوده شده و از ارزش‌های والاست.

و امّا در مورد آیه «قُلِ الْعَفْوَ» دو نظریّه وجود دارد؛ نخست این که منظور از «عفو» وسایل مازاد بر احتیاج است «2». ولی احتمال دوم این است که: «الْعَفْوُ هُوَ